கர்வம் எனும் வெங்காயம்

தொலைவிலுள்ள மனிதர்களை கவல் தொழில்நுட்ப யுகம் மிக எளிதாய் அருகில் நகர்த்துவதற்கு நிகராக, ஒரே வீட்டிற்குள் இருக்கும் மனிதர்களையும் தொலைவில் நிறுத்தி வேடிக்கை பார்க்கச் செய்திருக்கிறது. இதுகுறித்த பேச்சுகள், விவாதங்கள்கூட திகட்ட ஆரம்பித்து, தேய்வழக்காக மாறிக் கொண்டிருக்கிறதென்றே கருதுகிறேன். இவை யாவற்றையும் கடந்து, இந்த மனித சமூகம் உறவுகள் மேல் கொண்டிருக்கும் ப்ரியம் வெவ்வேறு பரிணாமங்களை அடைவதையும் மறுக்க முடியாது.

தம் பிள்ளைகள் மீது அதீதக் கவனமும், பிரியமும் பகிரும் பெற்றோர்களின் தலைமுறைக் காலம்என்று இந்தத் தலைமுறையை அழைக்கலாம். எப்போது இருந்ததையும்விட பிள்ளைகளுக்காக கூடுதல் திட்டமிடல், கூடுதலாய் வளைந்து கொடுத்தல், அவர்களுக்காக செயற்கரிய தியாகங்களை மேற்கொள்ளல் என நெகிழ்ந்து கொண்டே இருக்கிறார்கள். தம் ஊரில் ராஜ வாழ்க்கை வாழ்ந்து வரும் பெற்றோர்கள் கூட, பிள்ளைகளின் பள்ளி மேல்நிலைக் கல்வி இறுதியாண்டிற்கு, எல்லாவற்றையும் சமரசம் செய்து கொண்டு பிள்ளைகளின் வசதிக்காக, பள்ளிகளுக்கு அருகில் ஒரு ஒண்டுக் குடித்தனத்தில் வெறுமைகளையும் தனிமைகளையும் மென்று தின்றபடி நாட்களைக் கடத்துவதை ஆங்காங்கே காண முடிகிறது. இதுபோல் ஆயிரமாயிரம் வடிவங்களில் பெற்றோர்கள் பிள்ளைகளுக்காக தம்மை வளைத்து நெளித்து இணங்கிப் போவதை பேரன்பின் ஒரு வடிவமாகவும், கடமையின் அடையாளமாகவும்

இம்மாதிரியான செயல்கள் குறித்த ஒரு விவாதம் வந்தபோது, ’இந்தக் காலப் பெற்றோர்கள் தங்கள் எதிர்காலத்திற்கான முதலீடாக இதைச் செய்கிறார்கள்என்ற வாதம் முன் வைக்கப்பட்டது. அதை என்னால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. ’பிள்ளைகள் மீதான அதீதப் பிரியம்எதிர்காலத்திற்கான தங்களுக்கான உறுதிப்படுத்தல்என்பதைவிட சக உயிர்களின் மீது கருணையும் பிரியமும் பாவிக்க முற்படும் மனிதர்களின் ஒரு மொழியாகவே என்னால் பார்க்க முடிகிறது.

தம் வாழ்நாள் முழுதும் உடனிருக்க உறவுகள் தேடும் முரண்கள் நிறைந்த ஒரே உயிரினம் மனிதனாகத்தான் இருக்க வேண்டும். ’மனித உறவுகள் போல் விந்தையான வடிவம் கொண்ட ஓர் உறவு இந்த உலகில் வேறெங்கும் இருந்துவிட முடியாதுஎன்ற எண்ணம் எப்போதும் எனக்குள் எழுவதுண்டு. வெவ்வேறு பெயர்களில், பதங்களில் உறவுகள் எப்போதும் தன்னைச் சூழ்ந்திருப்பதை இடைவிடாது விரும்பவே செய்கிறார்கள். அவ் உறவுகளிலிருந்தே தனக்கு மகிழ்ச்சி தருவதாக கருதுகின்றவற்றை எடுத்துக் கொள்கிறார்கள். அவர்களிலிருந்து பேரன்பையும் மகிழ்ச்சியையும் ஈட்டிவிட முனைகின்றனர். அதற்கான பிரயத்தனங்களாய் சில தருணங்களில் நிகழ்த்தும் குளறுபடிகளே மிகப்பெரிய காயத்தையும் வடுக்களையும் அதே மனிதர்களின் மத்தியில் விட்டுச் செல்கின்றன.

கோபங்களைக் கொட்டுவதற்காகவே சில உறவுகளை உடன் வைத்திருக்கிறோமா!?’ எனும் சந்தேகம் அவ்வப்போது தோன்றுவதுண்டு. ந்த உறவுகளுக்குள் நிகழும் உரசல்களுக்குக் கூட தொனி மாற்றி வீசும் ஓரிரு சொற்களும், வாசகங்களுமே காரணமாய் அமைவதைப் பலரும் உணர்ந்திருப்போம். இதில் மிகப் பெரிய சிக்கல், அதைத் தாமதமாக உணர்வதுதான். பயன்படுத்துவது ஒரு வாசகமாக இருந்தால், அதற்கு ஒரே அர்த்தம்தான் இருக்குமென்றில்லை. சொல்லும் நபர்களுக்கும், சூழலுக்கும் ஏற்ப, அதுவே வேறுவேறு அர்த்தங்களைப் பெற்றுவிடுவதை முறுக்க முடியாது.

“உடம்புக்கு எப்படி இருக்கு?” என ஒருவர் மற்றொருவரைப் பார்த்துக் கேட்கும் கேள்விக்கு நேரிடையாக அர்த்தம் தேடினால், அதுவொரு நலம் விசாரிப்புஎன்பது மட்டுமே. அதே வாசகம் சில பல சூழல்களில், அதை வெளிப்படுத்தும், குரல்கள் மற்றும் நபர்களினால் வேறு வம்புக்குரிய அர்த்தம் தரும் சாத்தியம் உண்டு. ஒருவருக்கொருவர் பிரச்சனையில் ஈடுபட்டிருக்கும்போது ஒருவரை உடல்ரீதியாக எச்சரிக்கும் ஒரு வம்பு வழக்காகவும் அந்த “உடம்புக்கு எப்படி இருக்கு?” என்பதைக் கருதலாம். இதுபோல் நாம் மிக இயல்பாக பாவிக்கும் பல சொற்களை சொற்றொடர்களை நபர்களுக்கும் சூழலுக்கும் ஏற்ப வெவ்வேறு அர்த்தங்களில் பயன்படுத்துகிறோம். சில நேரங்களில் வேறு தொணி அதில் இருப்பதை நாம் அறிந்தே பயன்படுத்துகிறோம், பல நேரங்களில் அது தெரியாமலே பயன்படுத்துகிறோம்.

வேறொரு தொனியில் அதை நாம் பாவிப்பது நமக்குத் தெரிந்து அவர்களுக்குத் தெரியாதபோதும், நாம் வெகு இயல்பாகச் சொல்வதில் வேறு ஒரு தொனி இருப்பதாக அவர்கள் நினைக்கும்போதும் வீணான பதட்டங்கள் அங்கு உருவாகவே செய்கின்றன. அதிலிருந்துதான் மனதிற்குள் சில முடிச்சுகள் விழுகின்றன. இயல்பாய் இருந்திருக்க வேண்டிய அன்பு, பிரியம், புரிதல், விட்டுக்கொடுத்தல் எல்லாமே அந்த முடிச்சுகளுக்குள் சிக்கிக்கொள்கின்றன.

எப்போதுமே முடிச்சிடுவது வெகு எளிது. சில நேரங்களில் நாம் எதோ ஒன்றில் கவனம் செலுத்திக் கொண்டிருக்கும்போது, இயல்பான நிகழ்வுகளில் தாமாகவே முடிச்சுகள் விழ வாய்ப்புண்டு. அந்த முடிச்சுகளுக்கு நாம் காரணமே இல்லாதது போலவும் தோன்றும். ஆயினும் முடிச்சுகள் விழுந்தபிறகே நமக்குத் தெரியும்.

நாம் உறவுகளுக்குள் இப்படியான முடிச்சுகள் இடுவதைப் போன்றே, ’ஏன், எதனால், எப்படிஎன எதையும் தீர்மானிக்க முடியாத சிக்கல்கள், இணக்கங்கள் மனித உறவுகளுக்குள் உருவாகுவதை நிறையக் காண முடியும்.



ம்பதுகளின் தொடக்கத்திலிருக்கும் அந்த தாயை, ஒரு மருத்துவமனைக் காத்திருப்பில் சந்திக்க நேர்ந்தது. அவர் வாழ்ந்த அனுபவங்களோடு ஒப்பிட்டால் சட்டென வயதானவர்எனச் சொல்லிவிடலாம். ஆனால் ஐம்பதின் தொடக்கம் என்பது முதுமை எனச் சொல்லிவிட முடியாது. இன்னும் வாழ்வில் எழுதப்பட வேண்டிய அத்தியாயங்கள் இருக்கின்றன என்பதை அவரும் அவரோடு இருக்கும் அனைவரும் அறிந்தே இருக்கின்றனர்.

கண்ணீரின் காய்ந்த தடங்களை ஈரமாக்கவே நிரம்பித் தளும்பிக் கொண்டிருக்கும் விழிகளோடு தனியே காத்திருந்தவரைப் பார்க்கவே கனத்தது. வேறொன்றுமில்லை, ஏதேதோ பெயர் புரியாத விளங்கங்களோடு சொல்லப்பட்டதின் சுருக்கம் என்னவென்றால், அவரின் இரண்டு சிறுநீரங்களும் பாதிக்கப்பட்டதால், உடனடியாக மாற்றுச் சிறுநீரகம் பொருத்தியாக வேண்டிய நிலை.

தம் உடல்நிலை குறித்தும், உடனடியாக சிறுநீரகம் மாற்ற வேண்டியது குறித்தும் சொல்லிவிட்டு, பேச்சைத் தொடர முடியாமல் மௌனமாகப் பொங்க ஆரம்பித்தார். ’சிறுநீரகம் கிடைப்பதில் சிக்கலாஎனக் கேட்டபோது இல்லையென மறுத்துவிட்டு, ”கெடைக்காம இருந்தாக்கூட நிம்மதியா இருக்கும்... கெடைக்கிறதுதான் நிம்மதியைத் தொலைக்குதுஎன்றார்.

தேவைகளுக்கும் இங்கு சாத்தியப்படும் உடல் உறுப்பு தானங்களுக்கும் இடையே மிகுந்த இடைவெளி ருக்கும் சூழலில், பிள்ளைகள் இருவரும் அம்மாவின் உயிர் காக்க தங்கள் உயிரிலிருந்து பங்கு கொடுக்க முன் வருகிறார்கள். அதிலும் பிள்ளைகளிடம் நீ நான் எனக் கடும்போட்டி. அதற்கேற்ப இருவருக்கும் இடையே சோதனை முடிவுகளும் சரி சமமாய் அமைகின்றன.

அதுதான் பிள்ளைங்க தர்றாங்களே...அதும் அவங்களே நீ நான்னு போட்டியும் போடுறாங்களே!?” என்ற சமாதானத்தால் அவரை எள்ளளவும் அசைக்க முடியவில்லை. “உங்க குழந்தை தன்னோட ஒடம்புல இருந்து ஒரு உறுப்பை உங்களுக்கு எடுத்துக் கொடுக்கிறதை, உங்களால் ஏத்துக்க முடியுமா!?” என்ற எதிர்க்கேள்வித் தாக்குதலில் நிலை குலைந்து போனேன்.

பெற்றோர்களைப் பொறுத்த அளவில் இந்த அன்பென்பது ஒருவழிப்பாதைதான். தாம் மட்டும் பிள்ளைகளுக்காக உயிரைக் கொடுக்கவும் பிரியப்படலாம். ஆனால் தனக்காக பிள்ளைகள் ஒருபோதும் இப்படியான தியாகங்கள் செய்ய முன்வருவதை அவர்களால் தாங்கிக்கொள்ளவே முடியாது.

அம்மாக்களின் தொப்புள் கொடி அறுப்பட்டதிலிருந்து, பிள்ளைகள் தங்களுக்கென வழங்கப்பட்டதொரு தனி வாழ்க்கைக்குள் புகுந்து கொள்கின்றனர். அவர்களின் அப்போதைய மனநிலைப்படி, பெற்றோர் என்பது உறவின் ஒரு அங்கம். மிக முக்கியமான அங்கம் என்றும் கூடச் சொல்லலாம். ஆனால் பெற்றோர்களுக்கு பிள்ளைகள் என்பது வெறும் உறவு மட்டுமல்ல. தம் உயிரின் பாதி. அந்த உயிரிலிருந்து கொஞ்சம் உயிரை தான் பெற்றுக்கொள்வதைவிட வலி மிகுந்ததாக வேறு எதையும் அவர்கள் ஒருபோதும் உணர்வதில்லை.

அதற்கு மாற்றாக ஒவ்வொரு பெற்றோரும் ஏங்குவது அதீதமான பிரியத்தையும் பேரன்பையும் மட்டுமே. அது எவ்விதத்தில் கிடைத்தாலும் அதை ருசித்து, அந்த ருசிக்கு நிகராய் தானும் தன்னை அமைத்துக் கொள்வதில் நிறைவினை உணர்கிறார்கள். அவர்களில் பெரும்பாலானோர் தாம் இயல்பிலேயே கொண்டிருக்கும் கர்வத்தை, பிள்ளை உறவுகளோடு பிணையும் போது ஒதுக்கிவிடவே முற்படுகிறார்கள். இப்படியான மனிதக் கர்வத்தை வெங்காயத்தோடு ஒப்பிடப் பிடிக்கிறதுசிலர் அக்கர்வத்தை உரித்துப் பார்க்கத் துணிகிறார்கள். அதனால் சில வேளைகளில் கண்களில் கலக்கம் உண்டாவதுண்டு. ஆனால் உரித்துப் பார்த்தால் தம்முள் ஒன்றுமே மிஞ்சியிருக்காது என்பதை உணர்த்த, கர்வம் ஒருபோதும் தவறுவதில்லை.

-

நம்தோழி மார்ச் இதழில் வெளியான கட்டுரை


நேர்மறை நெசவு

தி நேர்கோட்டிலா போகிறது? காற்று மோதும் சுவர்களையெல்லாம் உடைத்தா உட்புகுந்து விடுகிறது? வெளிச்சம்கூட தனக்குக் கிடைக்கும் இடைவெளியெங்கும் கசியத்தானே செய்கிறது? வெப்பம், வாசனை என எல்லாமே தம் தடைகளைத் தாண்டவும், ஊடுருவவும் தயக்கமில்லாதபோது, மனிதர்களில் சிலர் மட்டும் ஏன்நான் இப்படின்னா... இப்படித்தான்என அடம்பிடிக்கிறார்கள் எனும் கேள்வியொன்று எழுந்தது.

சிலர்தான் அப்படித்தான்என்பதோடில்லாமல், தன்னோடு இருப்பவர்களும் அப்படித்தான் இருக்க வேண்டுமென கடுமையாக வற்புறுத்துவார்கள். உலகில் தான் எதிர்கொள்வதை நேர்மறையாக எதிர்கொள்வதற்கும், எதிர்மறையாக எதிர்கொள்வதற்கும் சில வேளைகளில் உண்மையும், கடந்த காலத் தரவுகளும் காரணமாய் இருக்கலாம். பல நேரங்களில்மனதுமட்டுமே காரணமாய் இருப்பதை மறுக்க முடியாது.




தின் வயதில் இருக்கும் மகனிடம் ஒவ்வொரு முறையும் அந்த அம்மா, “நீ காலைல சீக்கிரம் எந்திருக்க மாட்ட, ஒழுங்கா பல்லு விளக்க மாட்ட, சீக்கிரம் குளிக்க மாட்ட, லேட்டாதான் பள்ளிக்கூடம் போவஎனக் குற்றம் சாட்டுவதை வருடத்தில் முன்னூறு நாட்களுக்கேனும் ஒரு மந்திரம்போல் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார். இது பல வருடங்களாக இடைவிடாது தொடர்ந்து பழக்கமாகிவிட்ட ஒன்று. ”ஏன் அப்படிச் சொல்றீங்க?” என்று கேட்டால்,உண்மையத்தானே சொல்கிறேன் என வாதிடுவார். உண்மைகளை எல்லா இடங்களிலும் சொல்லித்தான் தீரவேண்டும் எனும் அவசியம் உண்டா?

பிள்ளை எழுந்திருக்க மாட்டான், ஒழுங்காய் பல் துலக்க மாட்டான், குளிக்க மாட்டான், சரியான நேரத்துக்கு பள்ளி செல்ல மாட்டான் எனும் உண்மைகள் கடந்த காலங்களில் தொடர்ந்து நிகழ்ந்தேயிருந்தாலும் அதையேதான் தொடர்ந்து ஒலிக்க வேண்டுமென்பதில்லை. காரணம் அந்த உண்மைகள் நாம் கண்டவை, கடந்து வந்தவை மட்டுமே, நமக்குத் தேவையானவை கிடையாது. அந்தவரலாற்றுஉண்மைகளுக்கு மாற்றாக அல்லது எதிராக, பொய்யாக இருக்கும் ஒன்றுதான் அந்த இடத்தில் நமக்குத் தேவைப்படுகின்றவை. தரவுகளின் அடிப்படையில் அதுவரை நிகழ்ந்திடாத, சீக்கிரம் எழுந்து கொள்வது, குறிப்பிட்ட நேரத்திற்குள் பல் துலக்குவது, குளிப்பது மற்றும் பள்ளிக்குச் செல்வது எனும் உண்மை இல்லாதவைகள்தான் தேவை.

நம்மோடு இருப்பவர்கள் ஒருவிதம், அவர்களை எதிர்பார்ப்பது இன்னொரு விதம். இரண்டும் பொருந்தாத் தருணங்களில், நாம் எதிர்பார்த்தது நடக்காதபோது, நம் எதிர்ப்பைக் காட்டும் முகமாக அறிந்தோ அறியாமலோ எதிர்மறை எண்ணங்களை போகிற போக்கில் அள்ளிக் கொள்கிறோம் அல்லது பாதையெங்கும் விதைக்கிறோம். எது வேண்டாமோ அதைக் கேட்காதே, மற்றவர்கள் கேட்கும் விதமாய்ச் சொல்லாதே, உனக்கும் சொல்லிக் கொள்ளாதே. ஏனென்றால் விரும்பி எடுத்துக் கொண்டது தங்கும். விதைத்தது தழைக்கும். இவ்வேளையில் எதை விதைத்தால் எதை அறுவடை செய்ய முடியும் என்பதையும் தெளிவுற உணர்தல் நலம்.

மனம் ஒரு மாய வசீகரம் பிணைந்த ஒரு பேராற்றல். எப்போதும் பசித்திருக்கும் ஒரு பெரும் ஜீவன். எப்போது எதை விரும்பும், நினைக்கும், எப்போது எதை ஒதுக்கும், தவிர்க்கும் என்பதெல்லாம் பார்த்துப் பார்த்துத்தான் தீனியிட வேண்டும். அதைப் பிரித்தறியத்தான் ஆயிரமாயிரம் பயிற்சிகள் தேவைப்படுகின்றன. தவறான நிலைப்பாட்டில் அளிக்கும் தீனி அல்லல்களையே அடுக்கச் செய்யும். அல்லல்களை சுற்றுச் சுவராய் எழுப்பி வைத்திருத்தல், எந்தவிதமான மகிழ்ச்சியையும், நிறைவடைதலையும் கொடுத்துவிட முடியாது.

நேர்மறை எண்ணங்கள், எதிர்மறை எண்ணங்கள் இரண்டின் சுதந்திரமான வருகைக்கும் இங்கு இடமுண்டு. இயற்கையாக ஒன்றை மட்டும் அனுமதித்து மற்றொன்றை குழாய் மூடுவதுபோல் மூட முடியாது. வேண்டாததைத் தவிர்க்கலாம் அல்லது வேண்டுவதைப் பழக்கலாம். வேண்டுவதைப் பழக்குவதற்கு முன் வேண்டுவதை எனக்கு இதுதான் வேண்டும் எனப் பிரித்தறிதல் அவசியம். அடுத்து அவ்வாறு வேண்டுவதை நம்பிக்கையோடு நமக்குள்ளும், தொடர்புடையோரிடமும் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லுதல் நலம்.

அந்த அம்மா உண்மையில் விரும்பியது, தம் பிள்ளை குறித்த நேரத்தில் எழுந்து, பல் துலக்கி, குளித்து, பதட்டமில்லாமல் பள்ளி செல்ல வேண்டும் என்பதுதான் எனில். ”நீ குறித்த நேரத்தில் எழுந்துடு, பல் துலக்கு, குளி, சீக்கிரம் கிளம்புஎன்பதை மட்டுமே சொல்ல வேண்டுமே தவிர, வரலாறுகளும், தரவுகளும் சொல்லும் தனக்கும், பிள்ளைக்கும் வேண்டாதை அல்ல.


னக்கு ஒரு சிறிய பழக்கம் உண்டு. இன்னும்கூட அடிக்கடி நினைவில் நிறுத்தி பழக்கப்படுத்திக் கொண்டே இருக்கிறேன். நான் வாகனத்தில் புறப்படும் போது, நான் செல்ல வேண்டிய வழக்கமான பாதையை மனதில் ஒரு முறை ஓட்டிப்பார்ப்பேன். போகும் வழிகளில் சிக்னல்களில் பச்சை எரியவேண்டுமென விரும்புவேன். நெரிசல் கூடாது என நினைப்பேன். அப்படியாகவே பல நேரங்களில் அமைந்துபோகும். அதை அப்படி நான் நினைத்தால் நடந்ததாக நினைத்து மகிழ்வதுமுண்டு. அப்படி நம்புவதும் ஒருவித மயக்கம் எனினும், நம்புவதற்காக மீண்டும் மீண்டும் நினைப்பதும், நினைப்பதால் நடப்பது போலவும் தோன்றுகிறது. இந்த இடத்தில் ஒன்றை நான் ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும், அப்படியாக நினைத்த நாட்களில் சிக்னலில் பச்சை விழுந்த தரவுகள் இல்லையென்றாலும், பயணம் எளிதாய், இனிதாய் அமைவதன் எண்ணிக்கை கூடிக் கொண்டேயிருக்கின்றது. அந்தத் தரவுகளின் அடிப்படையில் நான் ஒவ்வொரு பயணத்திலும், காரியத்திலும் சிக்கல் கூடாது என்பதைவிட, எனக்கு எவ்விதம் அமைய வேண்டுமென விரும்புகிறேன்.

மனதிற்குள் எப்போதும் குறுக்கும் நெடுக்குமாக இழைகள் பாய்ந்து, எண்ணங்களாக, சொற்களாக, உணர்வுகளாக, செயல்களாக வெளிப்படுகின்றன. இதில் தொய்வு ஏற்படும் நேரங்களில் ஏற்படும் பதட்டமும், அயர்வும், உணர்வு மாற்றங்களும் கவனித்துப் பார்க்க வேண்டிய ஒன்று. மனம் துவண்டு போதல் என்பது உடலை வதைக்கும் நோய்க்கு நிகரானது. மன வதை பல நேரங்களில் நம்மைக் குலைத்துப் போடும். எல்லாம் இழந்ததுபோன்ற எண்ணத்தைக் கொடுக்கும். அம்மாதிரியான நேரங்களில் உடனடியாக அதை மீட்டெடுத்து வருடிக்கொடுத்தல் தேவை. அப்போது மனதிடம் நாம் சொல்ல வேண்டியது, நம் மனதை பத்திரமாகப் பார்த்துக்கொள்ள நாம் மட்டுமல்ல, இன்னும் சில உறவுகள் நம்மோடு எப்போதும் உள்ளனர் எனும் நம்பிக்கையைத்தான்.

மெல்லிய இழைகளைத்தான் நெய்கிறதென்றாலும் மனம் எனும் இயந்திரத்தின் வலிமை, திடம், உறுதிக்கு நிகர் ஏதேனும் இருக்கின்றதா எனத் தெரியவில்லை. ஒன்றிலிருந்து இன்னொன்று, அதிலிருந்து இன்னொன்று எனப் பாயும் எண்ணங்களும் சிந்தனைகளும் கற்பனைகளிலும் பிரித்தரிய முடியா வண்ணங்களில் ஜாலம். அந்த ஜாலத்திற்குள் இருந்துதான் ஒரு இழை நேர்மறையாகவும், ஒரு இழை எதிர்மறையாகவும் எண்ணமாய் வெளி வந்து விழுகிறது. அது செயலுக்கு இட்டுச் செல்லப்படுகிறது. விளைவுகளை அதன் பின்தான் உணர்கின்றோம்.

மீபத்தில் ஒரு கலவரச் சூழல், மெல்ல மெல்ல பதட்டம் ஏற்படுத்துகிறது. கொளுத்தும் மதியப் பொழுது. கலவரம் செய்ய வேண்டுமென்றே இறங்கியிருக்கும் வெறும் பத்து பதினைந்து பேர் கும்பல். கத்தியபடியும் கண்ணில் பட்டதையெல்லாம் சேதப்படுத்தியபடியும் வந்தார்கள். பரபரப்பான சாலை சந்திப்பு சிக்னலில் வாகனங்கள் நிற்கின்றன. வந்த வேகத்தில் கும்பல் மனோபாவத்தில், சாலை நடுவே தற்காலிகமாக வைக்கப்பட்டிருந்த இரும்புத் தடுப்புகளை சாலையின் குறுக்கே இழுத்துப்போட்டபடி கடக்கிறார்கள். அந்தச் சூழலில் அந்த எதிர்மறை ஆற்றலை எதிர்கொள்வதென்பது மிகக் கடினமானதுதான். அந்தக் கும்பல் நகர்ந்தபின் எதிர்மறையின் விளைவுகள் மட்டும் மிஞ்சியிருக்கின்றன. பச்சை ஒளிர்கிறது. பின்னாலிருந்து ஒலிப்பான்கள் கதறுகின்றன. வாகனங்கள் நகர முடியவில்லை. கலவர எண்ணத்தில் கணப்பொழுதில் ஏற்படுத்திய தடுப்பில் கண்ணுக்கெட்டிய வரை வாகனங்கள் தேங்குகின்றன. அசாதாரணக் குழப்பம் உருவாகிறது.

இதையெல்லாம் தேநீர்க் கடையில் நின்றபடி நானும், நண்பரும் கவனித்தபடியிருக்கிறோம். நண்பர் என்னைப் பார்த்தார். அந்தப் பார்வையின் அர்த்தம் “ம்ம்ம்... எடுத்துப் போட்றலாம்” என்பதே. அது நேர்மறையின் வீச்சைக் காட்ட வேண்டிய தருணம். அதே நோக்கத்தோடு சுற்றிலும் பார்க்க, எடுத்துப்போடும் முனைப்போடு சிலர் இருப்பதை உணர முடிகிறது.  வாங்க எடுத்துப் போடலாம்என்ற வார்த்தைகள் மட்டும் அவர்களுக்கு தேவைப்பட்டது. சொன்னோம். அடுத்த கணத்தில் தடுப்புகளைத் தூக்கி முன்பு இருந்தது போலவே வைத்தோம். மூன்று நான்கு நிமிடங்களில் போக்குவரத்து சீரானது.


எதிர்மறை மிக எளிது. எதிர்மறைகளை எதிர்கொள்வது எளிதல்ல. அதுவொரு மாயவித்தை. அதை உணர்ந்து நிதானித்தால் நேர்மறையும் எளிதுதான். எதிர்மறை பலம் பொருந்தியதாகத் தோன்றினாலும் நேர்மறையால் அதை வீழ்த்த முடியும் என்பதற்கு மனித வாழ்வெங்கும் சான்றுகள் இருக்கின்றன. காரணம் நேர்மறையில் நல்ல நோக்கங்களும், விளைவுகளும் உண்டு.