நம்பிக்கை மீது நம்பிக்கை வை!

சிலர் ‘எனக்குள்ள ஒண்ணு தோணுச்சுனா அப்படியே நடந்துடும்’ என்று தமது உள்ளுணர்வு குறித்து சொல்வதுண்டு. சில வேளைகளில் அது அச்சமாகவும் வெளிப்படும். இன்னும் சிலர் தாம் ஒன்றை நினைத்தால், சொன்னால் அப்படியே நடந்துவிடும் என்று சொல்வார்கள். இந்த இரண்டு குறித்தும் நான் கிஞ்சித்தும் கவலைப்பட்டதில்லை. காரணம் எனக்கு இதுவரை உள்ளுணர்வு இப்படி எதையும் சுட்டிக்காட்டியதில்லை. அதேபோல் நான் நினைத்தபடியோ, சொல்லியபடியோ எதுவுமே நடந்ததவும் இல்லை.
இன்னொரு வகையினர் இருக்கின்றனர். அவ்வகையினர் மற்றவர்களுக்கு ஏதேனும் சொன்னால், அந்த மற்றவர்களுக்கு அது அவ்விதமே நடந்துவிடும் என்பார்கள். எனக்கும்கூட அப்படி ஒருவர் சொல்லி, ஓரிரண்டு சம்பவங்கள் அவ்விதமே நடந்தது. நடந்தவை சவாலானவை என்பதால், ‘இனிமே எதுக்காச்சும் நீ வாய் தொறந்தேன்னா கொல வுழும்’ என்று விளையாட்டாக மிரட்டி வேறு வைக்க வேண்டியதாகிப் போனது. எனினும் இந்த மூன்று விதமான நம்பிக்கைகைகள்(!) குறித்து, எனக்கு மிக நெருக்கமான அனுபவமோ அல்லது நம்பிக்கையோ ஏற்படவில்லை.
இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பு மனதில் ஒரு சிந்தனையோட்ட கேள்வி எழுந்தது. ‘எல்லோரும் எல்லாவற்றையும் கைவிட்டிருக்கும் இந்தச் சூழலில், காற்று மாசு, ஒலி மாசு, நுகர்வுகள், எரிபொருள் பயன்பாடு உள்ளிட்ட ஏதேதோ குறைந்திருப்பது போலவே மரணங்களும் குறைந்திருக்கின்றனவா? விபத்துகளுக்கு வாய்ப்பே இல்லை. மது விற்பனையில்லை. எப்போதும் மூச்சுத் திணறும் மருத்துவமனைகள்கூட பெரும்பாலும் முடங்கிக் கிடைக்கின்றன அல்லது தேவையே ஏற்படவில்லை. இந்த நாட்களில் உறவு மற்றும் நெருங்கிய நட்பு வட்டத்தில் மரணச் செய்தி எதுவும் கேள்விப்படவில்லையே!’ என்ற சிந்தனை நிழல் நினைவிலிருந்து தேய்வதற்குள் இரண்டு மரணங்கள் குறித்த தகவல் வந்து சேர்ந்தது.


இரண்டிலும் இருந்த பொருத்தம்தான் மிகப் பெரிய அதிர்ச்சியைத் தந்தது. இரண்டுமே மாரடைப்பு. இருவருமே 40-50 வயதிற்குள் இருந்தவர்கள். கிடைத்த மிகப் பெரியதொரு வாழ்க்கை ஐம்பது வயதிற்குள் அவசரமாக முடிந்தது போலவே, அவர்களின் அடக்கமும் மிக மிக அவசரமாக உற்றார் உறவினர்கள் இன்றி நிகழ்ந்தது கடும் வலியைத் தந்து கொண்டிருக்கின்றது.
ஏதேதோ சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தவன் ‘இந்த நாட்களில் சாவுகளைக் கேள்விப்படவில்லையே’ என ஏன் சிந்தித்தேன். சிந்தனைகள் உருளும்போது, தலையை உலுக்கி வளராமல் வேண்டுமானால் தடுக்கலாம். ஆனால் உருவாகும் சிந்தனையை எப்படித் தடுப்பது. அந்த மரணங்கள் யதேட்சையாகவே நிகழ்ந்திருக்கலாம்கூட, எதற்காக அப்படியான சிந்தனைகள் எனும் கேள்வி மீண்டும் மீண்டும் மோதிக் கொண்டேயிருக்கின்றன. இன்றைய நிலையை ஒட்டியும்கூட அந்த சிந்தனை வந்திருக்கலாமோ?
மரணத்தை தவிர்க்கவே முடியாது, அதை கணிக்கவும்கூட முடியாதுதான். எனினும் முதுமை சார்ந்த மரணங்கள் எதையும் கேள்விப்படாத இந்தத் தருணத்தில், அடுத்தடுத்து நிகழ்ந்த வாழ வேண்டிய வயதில் நிகழ்ந்த இந்த இரண்டு அதிர்ச்சி மரணங்கள் இந்த நாட்கள் குறித்தான பயத்தையும் கூடுதலாக விதைக்கின்றன.
இது யாரும் எதிர்கொண்டு, இந்த நாட்கள் இப்படித்தான் இருக்கும் என சமாதானம் சொல்ல முடியாத வகை நாட்களே. வீட்டில் முடங்கிக் கிடப்பது, தம் தொழில் சார்ந்த துறைகள் முடங்கிக் கிடப்பது, எதிர்காலம் எப்படியிருக்கும், வரவு செலவுகள் என்னாகும், வசூலிக்க வேண்டிய தொகை, கட்ட வேண்டிய கடன், யாரையும் சந்திக்க முடிவதில்லை, எந்நேரமும் அதே செய்திகள் ஓடுகின்றன உள்ளிட்டவை குறித்து அதீதமாய் சிந்தித்து குழப்பிக் கொள்ளாமல் இருப்பதுதான் இப்போதைய முதல் தேவை.
இங்கு எது முடங்கியிருந்தாலும், எது வீழ்ந்து போனாலும், எது சிதைந்து கொண்டிருந்தாலும் அது தனக்கு மட்டுமில்லை, ஊரிலும் உலகத்திலும் உள்ள பலருக்கும் நிலை அப்படித்தான் எனும் தெளிவும் நிதானமும் தேவை.
வாழ்ந்து பழக்கமில்லாத, ஒருபோதும் கற்பனை செய்து பார்த்திருக்க முடியாத நாட்களில் வாழ நிர்பந்திக்கப்பட்டிருக்கிறோம். தொற்று - நோய் – மரணம் என்பதைச் சுற்றியே எல்லாம் இயங்கிக் கொண்டிருப்பதாய் கூரிய மாய நகங்கள் நம்மைப் பிறாண்டிக் கொண்டிருக்கின்றன.
இந்த நாட்கள் எப்படியானதாகினும், நடந்து, ஓடி, தாண்டி, மிதித்து, தவழ்ந்து, ஊர்ந்து கடந்து சென்று விடுவோம். வேறொரு நாட்களில் நின்றபடி, ‘கடந்த அந்த நாட்கள் இருக்கே... அதை எப்படிக் கடந்தேன் தெரியுமா!’ என்று பெரும்பாலானோர் கதை பேசக் காத்திருப்போம்.
கவனமும் அதீத நிதானமும் தேவை. உடல் நலம் மிக முக்கியம், அதைவிட மன நலம், மன பலம் மிக மிக முக்கியம். ஏற்கனவே நம் மீதும், சக மனிதர்கள் மீதும், எதிர்காலத்தின் மீது கொண்டிருந்த நம்பிக்கை மீது படிந்திருக்கும் தூசிகளை ஊதிவிட்டு இறுகப்பற்றிக்கொள்வோம்.
- ஈரோடு கதிர்
*
ஒலி வடிவில் கேட்க :
https://anchor.fm/erodekathir/episodes/ep-ecgea9

பழையன கழிதலும் புதியன புகுதலும் - மருத்துவ கருக்கலைப்பு சட்டம்


சட்டம் என்பது மனிதர்களை நெறிப்படுத்தவும், எந்த வகையிலும் தீங்கிழைக்காமல் ஒருவித ஒழுங்கிற்குள் வைக்கவும்தானே தவிர, சட்டத்திற்குள் உட்படுபவர்களுக்கு எதிரானதாகவோ அல்லது அவர்களை குற்றம் செய்யத் தூண்டுவதாகவோ அமைந்து விடக்கூடாது. மனிதர்களின் நலனுக்கான இயற்றப்பட்ட சட்டமே காலப்போக்கில் மனித குலத்திற்கு எதிரானதாக இருந்தால் அவை நிச்சயம் ஆய்வுக்குட்படுத்தி மாற்றம் செய்யப்பட வேண்டும்.

இந்தியாவில் கடைபிடிக்கப்படும் சட்டங்களில் சமீப ஆண்டுகளில் கேள்வி எழுப்பப்படும், மாற்றம் தேவை எனக் குரல் கொடுக்கப்படும் சட்டங்களில் முக்கியமானது மருத்துவ கருக்கலைப்பு சட்டம் (Medical Termination of Pregnancy MTP - எம்டிபி). இது சட்டப்பூர்வமாக கருக்கலைப்பு செய்ய அனுமதிக்கின்றது.

அதென்ன மருத்துவ கருக்கலைப்பு சட்டம்?

ஒரு பெண் கருவுற்று, ஏதேனும் ஒரு காரணத்தினால் அந்தக் கருவினை கலைக்க விரும்பினால், அதன் காலம் 12 வாரங்களுக்கு உட்பட்டிருந்தால், அதற்கான பயிற்சி பெற்ற மருத்துவர் கருக்கலைப்பு செய்வதை தீர்மானித்து மேற்கொள்ளலாம்.

ஒருவேளை கருவின் காலம் 12 வாரங்களைத் தாண்டி 20 வாரங்களுக்குள் இருந்தால், மருத்துவ கருக்கலைப்பு சட்ட பயிற்சி பெற்ற இரண்டு மருத்துவர்கள் கலந்தாலோசித்து கருக்கலைப்பு செய்யலாம்.

இருபது வாரங்களைத் தாண்டிவிட்டால், கருக்கலைப்பு செய்வதென்பது சட்டப்படி குற்றம். அப்படியும் செய்ய வேண்டிய தேவை இருந்தால், நீதிமன்றத்தை அணுகி அதன் ஒப்புதல் பெற்றுத்தான் கருக்கலைப்பு செய்ய வேண்டும்.

கருக்கலைப்பு எதனால்?

கருவின் உடல் வளர்ச்சி மற்றும் மன வளர்ச்சியில் குறைபாடு இருக்கும் எனத் தெரிந்தால் கருக்கலைப்பு செய்யலாம்.

18 வயதிற்கு குறைவான ஒரு பெண் கருவுற்றிருந்தால் கருக்கலைப்பு செய்யலாம்.

பாலியல் வன்புணர்வினால் ஒரு பெண் கருவுற்றிருந்தால் கருக்கலைப்பு செய்யலாம்.

கருவினால் தாயின் உடல் மற்றும் மனநலத்திற்கு ஏதேனும் பாதிப்புகள் ஏற்படும் எனத் தெரிந்தால் கருக்கலைப்பு செய்யலாம்.

கருத்தடை சிகிச்சை மேற்கொண்டிருந்து, அது தோல்வியடைந்து கருவுற்றிருந்தால் கருக்கலைப்பு செய்யலாம்

இவை அனைத்திற்கும் அந்தப் பெண்ணின் ஒப்புதல் மிகவும் முக்கியம்.

*

அந்தப் பெண்ணிற்கு பதினெட்டு வயதிலேயே திருமணமாகி, அடுத்த மூன்று ஆண்டுகளுக்குள்ளாக இரண்டு பெண் குழந்தைகள். எப்படியும் ஒரு பையன் இருந்தால் நன்றாக இருக்குமே என்று கருத்தடை அறுவை சிகிச்சை செய்துகொள்ளாமல் தொடர்ந்து காத்திருந்தார்கள். ஆனால் அதன்பின் ஒருபோதும் கருத்தரிக்கவில்லை. மீண்டும் ஒரு கருத்தரிப்பை மறந்தே போயிருந்தார்கள். ஆண்டுகள் ஓடின அவருக்கு நாற்பத்தி இரண்டு வயதாகும்போது முதல் மகளுக்கு திருமணம் முடிந்துவிட்டது. அந்த காலகட்டத்தில் அவருக்கு மாதவிடாய் தள்ளிப்போனது. மாதவிடாய் நிற்கும் காலம் என்பதால் பெரிதாக பொருட்படுத்தவில்லை. வாரங்கள் மாதங்களாக கடக்க, வயிறு மெல்லப் பருமனாக ஆரம்பிக்க ஏதோ ஒரு விபரீதம் புரிந்தது. கருவுற்று இருபது ஆண்டுகளுக்கு மேல் ஆகியிருந்ததால் கருத்தரிப்பின் அனுபவம் தேய்ந்து போயிருந்தது. மருத்துவரை அணுகிப் பார்க்கும்போது அவர் கருவுற்றிருந்தது உறுதிப்படுத்தப்பட்டது. கலைக்க முயற்சித்தால் சட்டம் இடம் கொடுக்கவில்லை. நீதிமன்றத்தை அணுகி அனுமதி பெற வேண்டிய நிலை.

மகள் திருமணமாகி கருவுறுவாள் எனக் காத்திருந்த நேரத்தில், தம் வயிற்றில் இருக்கும் கருவை எப்படி கலைப்பது எனும் குழப்பம் வந்தது. இளைய மகளுக்கு திருமணம் செய்ய வேண்டிய சூழலில் எப்படி குழந்தையை பெற்றெடுப்பது எனும் பயம் சூழ்ந்தது. சம்பந்தி வீட்டார் உள்ளிட்ட சுற்றமும் நட்பும் இதை எப்படி எடுத்துக் கொள்வார்கள் எனும் பதட்டம் கூடியது. மத்திம வயதில் இருக்கும் ஒருவரை குழப்பம், பயம், பதட்டம் ஒன்றாகச் சூழ்ந்தால் போதும், மிக எளிதில் வீழ்த்திவிடும். வாழ்ந்த வாழ்க்கை அர்த்தமற்றதாக மாறியது. திசையெங்கும் கறை படிந்ததாகத் தோன்றியது. அவர் முன் இருந்த ஒரேயொரு எளிய வாய்ப்பு வாழ்க்கையை முடித்துக்கொள்ளுதல்.

பொருத்தமில்லாத வயதில் கருவுறுதல் என்பதை அவமானமாக, குற்றமாக அவர் கருதியது அவர் பிழை மட்டுமல்ல. அது சமூகத்தின் சாபம். ஒருநாள் யாரிடமும் எதுவும் சொல்லாமல் தன் வாழ்க்கையை முடித்துக்கொண்டார். உடனடியாக உடல் தகனம் செய்யப்பட்டது. உண்மை தெரிந்த இரண்டே இரண்டு பேர் ஒன்று கணவர் மற்றொன்று எதிர்பாராத வகையில் உருவான கருவை இருபது வாரத்திற்கு மேல் கலைக்க அனுமதிக்காத சட்டம்.

அந்த மரணத்திற்கு பொறுப்புள்ள இருவரில் சட்டம் அதன் போக்கில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்க, கணவரிடம் மட்டும் கேள்விகள் குவிந்துகொண்டே இருந்தன. ஏன் தற்கொலை என்பதை அவர் நன்கு அறிந்திருந்தார். ஆனால் யாரிடமும் சொல்ல முடியவில்லை. அதில் தன் குற்றம் ஏதுமில்லை என்றாலும், தானும் அந்தப் பிழைக்கு பொறுப்பு என்பது தொடர்ந்து உறுத்தியது. அதிலிருந்து தப்பிக்க எப்போதாவது இருந்த குடி, பழக்கமாக மாறி, நோயாக உருவெடுத்தது. அடுத்த மகளுக்கு திருமணம் செய்து வைக்கும் முன்பே குடியால் வீழ்ந்து மனம் குலைந்து அவரும் இறந்து போனார்.

இப்போது நம் நினைவுகளை மீட்டிப் பார்த்தால் இப்படி நாற்பதுகளில் காரணமே இல்லாமல் வாழ்க்கையை முடித்துக் கொண்டவர்கள் சிலர் நினைவுக்கு வருவார்கள். அவர்களில் ஒரு சில மரணங்கள் இப்படியான காரணங்களாலும்கூட நிகழ்ந்திருக்க வாய்ப்புண்டு என்பதை மறுக்கத் தோன்றவில்லை.

சட்டம் இதுபோல் இத்தனை ஆண்டுகளில் லட்சக்கணக்கான அழுகுரல்களை கேட்டிருக்கும். சட்டம் எல்லாவற்றையும் தின்று செரிக்கும். சட்டமென்பது ஒரு காலகட்டத்தின் தீர்மானம். அது மனித மனங்களை, அதிலிருக்கும் உணர்வுகளை, நுண்ணிய சிக்கல்களை எட்டிப்பார்க்கும் பொறுமையற்று தன் போக்கில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும். சட்டம் என்பது பல நேரங்களில் வெறும் சொற்களால் அமைக்கப்பட்ட வேலிதானே?.

மன வளர்ச்சி குறைந்த ஓர் இளம்பெண் தனக்கு என்ன நிகழ்ந்தது எனத் தெரியாமலேயே சமூகத்தின் கசடுகளால் கருவுற்ற கொடுமை ஏற்பட்டுவிட்டது. அதன் ஆபத்தை இனம் கண்டு, சிறிய தொண்டு அமைப்பு ஒன்று அந்தப் பெண்ணிற்கான நல்லது செய்ய முற்பட்டு, மருத்துவமனையை அணுகியது. கரு இருபது வாரங்களை கடந்திருப்பதால், கருக்கலைப்பு செய்ய சட்டம் இடம் கொடுக்காது என மருத்துவமனை கையை விரித்தது. முறையாக நீதிமன்றத்தை அணுகி, அதன் நடைமுறைகளைக் கடந்தபோது கரு முப்பது வாரங்களைக் கடந்திருந்தது. அதற்கு மேல் கருக்கலைப்பு செய்தால், அந்தப் பெண்ணின் உயிருக்கு ஆபத்து நேரலாம் என்பதால், தனக்கு ஒரு குழந்தை பிறந்தது என்பது தெரியாமலே அவர் அம்மாவாகவும், அம்மா இருந்தும் பயன் இல்லாத, அப்பா யாரென்றே தெரியாத அந்தக் குழந்தையும் இந்த உலகத்தில் எல்லாமும் இருக்கும் குழந்தைகளோடு போட்டியில் பங்கெடுக்கும் நிலையை சட்டம் திணித்துள்ளது.

ஒரு பிழை நிகழும்போது அதிலிருந்து மீளும் வாய்ப்பைத் தராமல் அலைக்கழிக்கவோ அல்லது வாழ்க்கை மீது மிரட்சியை ஏற்படுத்தவோ ஒரு சட்டம் ஏன் காரணமாக இருக்கின்றது?. சட்டத்தைச் சொல்லியும் குறையில்லை. காரணம் அது ஏறத்தாழ ஐம்பது ஆண்டுகள் பழமையான சட்டம். இந்த மருத்துவ கருக்கலைப்பு சட்டம் 1971ம் ஆண்டு இயற்றப்பட்டது. அப்போதைய வாழ்வியல் முறைகளை அடிப்படையாக வைத்து இயற்றப்பட்டது, அந்த கால கட்டத்திற்கு தகுதியானதாகவும் பொருத்தமானதாகவும் இருந்திருக்கலாம்.  அதுவே இன்றைய காலகட்டத்திற்கும் பொருந்துமா?

ஏறத்தாழ ஐம்பது ஆண்டுகளாக அதே சட்டம் கடைப்பிடிக்கப்பட்டு வந்த நிலையில், நீண்ட நாட்களாவே இந்த சட்டத்தில் மாற்றம் கொண்டுவர வேண்டுமென பல தரப்புகளில் இருந்து அழுத்தம் கொடுக்கப்பட்டது. இதன் காரணமாக சமீபத்தில் பாராளுமன்றத்தில் மருத்துவ கருக்கலைப்பு சட்டத்தில் இருபது வாரங்கள் என்பதை இருபத்து நான்கு வாரங்களாக மாற்றும் சட்ட முன்வரைவு கொண்டு வரப்பட்டுள்ளது. இது எப்போது சட்டமாகி, சமூகத்தில் அமல்படுத்தப்படும் என்பது தெரியவில்லை.


*

இருபத்து நான்கு வாரங்களுக்கான சட்ட முன்வரைவு வைக்கப்பட்டிருப்பதே ஓரு ஆரோக்கியமான செயல்பாடாக கருதப்படும் சூழலில் இது குறித்து மேலும் அறிந்து கொள்ளவும் விவாதிக்கவும்,  ஈரோடு மாருதி மருத்துவ மையத்தின் மகப்பேறு சிறப்பு மருத்துவர் நிர்மலா சதாசிவம் மற்றும் வழக்கறிஞர் பார்பரா லிடியா ஆகியோருடன் இணைந்து உரையாடல் மேற்கொள்ளப்பட்டது.

உரையாடலில் மருத்துவ கருக்கலைப்புச் சட்டத்தில் ஏற்கனவே இருக்கும் இருபது வாரங்கள் என்ற அனுமதியை இருபத்து நான்கு வாரங்களுக்கு மாற்றினால் ஏற்படும் தவறுகள் குறித்த கேள்வியை வழக்கறிஞர் எழுப்பினார். எல்லாக் கேள்விகளுக்கும் மிகத் தெளிவான பதில்களை மருத்துவர் நிர்மலா சதாசிவம் விளக்கமாக கொடுத்தார்.

இந்தியாவில் நடக்கும் கருக்கலைப்புகளில் 76% சதவிகிதம் மருத்துவமனையை அணுகாமல் பாதுகாப்பற்ற முறையில் சட்ட விரோதமாக செய்யப்படுகின்றன. இருபது வாரங்களைத் தாண்டிவிட்டால், நீதி மன்றம் சென்று அனுமதி பெற்றுத்தான் கருக்கலைப்பு செய்ய வேண்டும் என்பதுவும்கூட பாதுகாப்பற்ற கருக்கலைப்புகளுக்கு வழி வகுக்கின்றன.

என்னுடைய அனுபவத்தில் இரண்டு குழந்தைகளைக் கொண்டிருந்த தம்பதி, பத்தாண்டு கால இடைவெளிக்குப் பிறகு எதிர்பாராமல் கருத்தரித்த சூழலில், இருபது வாரங்களைக் கடந்த காரணத்தால் அந்தக் கருவை கலைக்க முடியாமல், மூன்றாவது குழந்தையைப் பெற்றெடுக்க வேண்டி வந்தது. பொருளாதாரத்தில் பின் தங்கியிருந்த அவர்கள் மூன்றாவது குழந்தையை வளர்க்க மிகவும் சிரமப்படுகின்றனர். சட்டம் இருபத்து நான்கு வாரம் வரை அனுமதி கொடுத்திருந்தால், எதிர்பாராமல் கருவுற்ற அந்த மூன்றாவது குழந்தையை அவர்கள் தவிர்த்திருக்கலாம்.

இதனால் பாலினம் கண்டறியப்பட்டு, அதனை முன் வைத்து கருக்கலைப்பு செய்யப்படும் வாய்ப்பு அதிகரிக்கலாம் தானே?”

கருவில் இருக்கும் குழந்தை ஆணா பெண்ணா என்று தெரிவிப்பது மிகக் கடுமையான குற்றம். கருவில் இருக்கும் குழந்தையின் பாலினம் ஸ்கேன் மூலம் கண்டறியப்படுவதை தடுக்க பல்வேறு ஏற்பாடுகள் நடைமுறையில் உள்ளன. ஆகவே அந்த தவறு இருபத்து நான்கு வாரம் எனும் அனுமதியால் நிகழும் என்று சொல்வது ஆதாரமற்றதாகவே கருதுகிறேன்

வேறென்ன காரணங்களால் சட்ட திருத்தம் அவசியம் எனக் கருதுகிறீர்கள்?”

இந்தக் காலத்தில் மனிதர்களின் வாழ்வியல் முறை மாறியிருக்கின்றது. இணைந்து வாழ்தல் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டிருக்கும் சூழலில், விரும்பத்தகாத ஒரு கரு வளரும் நிலை ஏற்பட்டால், அந்தப் பெண்ணின் நலன் கருதி, திருமணமாகாத பெண் என்ற நிலையில் கருக்கலைப்பிற்கு அனுமதி கொடுக்க வேண்டியது முக்கியம்.

ஒரு கருவை வளர்ப்பதும், வேண்டாம் என நினைப்பதும் இறுதியாக பெண்ணுடைய முழுமையான உரிமையாகக் கருதப்பட வேண்டும். அதை அவள் தீர்மானிக்க நாம் அதிகபட்சமான அவகாசத்தைத் தரவேண்டும். இதனால் பெண்ணின் உரிமை நிலை நாட்டப்படுவதோடு, ஆரோக்கியமான நல்ல சூழலில் குழந்தை வளர்வதற்கு சரியான வாய்ப்பளிக்கப்படும்.”



ஜூன் 1, 2016 முதல் 2019 ஏப்ரல் 30ம் தேதி வரை, கருக்கலைப்பு செய்ய அனுமதி கோரி 194 பெண்கள் உச்சநீதிமன்றத்தில் மனு தாக்கல் செய்தனர். இவர்களில் 97 பேர் பலாத்காரத்தால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள், அவர்களில் 82 பேர் 18 வயதுக்கு குறைவானவர்கள். 88 வழக்குகளில், கரு அசாதாரணமாக இருந்ததாக, கருக்கலைப்புக்கான காரணம் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.
நாம் முன்பே கூறியது போல், கர்ப்பம் 20 வாரங்களை கடந்திருந்ததால், 82 பலாத்காரத்திற்கு ஆளான சிறுமியரில் 13 பேருக்கு இந்த கருக்கலைப்பு நடைமுறை மறுக்கப்பட்டது.
திருமண நிலை மற்றும் வயதை பொருட்படுத்தாமல் கருத்தரித்த 12 வாரங்கள் வரை, அனைத்து பெண்களும் கருக்கலைப்பு செய்வும் வகையில் எம்டிபி சட்டத்தில் திருத்த வேண்டும் என்று ரஸ்தோகி கூறினார். சட்டபூர்வமான கருக்கலைப்பின் வரம்பு, 24 வாரங்கள் என நீட்டிக்க வேண்டும். அந்த கட்டம் வரை கருக்கலைப்பு செய்வது பாதுகாப்பானது. பலாத்காரம் மற்றும் கரு அசாதாரண நிலை போன்றவற்றில் இந்த வரம்பு பொருந்தாது என்ற ரஸ்தோகி, இச்சட்டத்தில் திருத்தம் உடனடியாக மேற்கொள்ள வேண்டும் என்றார்
2016 முதல் 2019 வரை, கருக்கலைப்பு செய்ய அனுமதி வேண்டி நீதிமன்றத்தில் 194  மனுக்கள் தாக்கல் செய்யப்பட்டன. அவற்றில் 97 பேர் வன்புணர்வு குற்றங்களில் பாதிக்கப்பட்டிருந்தனர். அவர்களில் 80 சதவிகிதம் பேர் பதினெட்டு வயதுக்கு குறைவானவர்கள். மற்ற வழக்குகளில், கரு வளர்ச்சி குறைபாடு, கருக்கலைப்புக்கான காரணம் என தெரிவிக்கப்பட்டிருந்தது. மொத்த வழக்குகளில் கரு வளர்ச்சி இருபது வாரங்களை கடந்திருந்த காரணத்தினால் பதிமூன்று பேருக்கு இந்த கருக்கலைப்பு செய்ய அனுமதி மறுக்கப்பட்டது. அனுமதி மறுக்கப்பட்ட அனைவரும் வன்புணர்வுக்கு ஆளானவர்கள். வன்புணர்வினால் பாதிக்கப்பட்ட கொடுமையுடன், வேண்டாத, விரும்பத்தகாத கருவையும் சுமக்க வேண்டிய கொடுமையும் இணைந்தது.

கருக்கலைப்பு சட்டப்பூர்வமானது என்பதை வெகு சிலரே அறிந்துள்ளனர். நியாயமான காரணங்களோடு அதை முன்னெடுக்கும்போது ஏற்படும் தடைகளைத் தாண்ட முடியாமல் குறுக்கு வழிகளைத் தேர்தெடுக்கும் நிலைக்கு பலரும் தள்ளப்படுகின்றனர். அதில் ஒன்றுதான் பாதுகாப்பற்ற கருக்கலைப்பு முறை.

பாதுகாப்பற்ற கருக்கலைப்பு முறைகளில் கடுமையான ஆபத்துகள் ஏற்படுகின்றன. வயிற்றை அழுத்துவது, அங்கீகரிக்கப்படாத மருந்துகளைக் கொடுத்தல், பிறப்புறுப்பில் குச்சி வைத்தல் ஆகிய செயல்கள் மூலம், குடல் பாதிப்படைதல், நோய்த் தொற்று ஏற்படுதல், மீண்டும் கருவுறும் தன்மை இல்லாது போதல், காயம் ஏற்படுதல் ஆகிய ஆபத்துகள் உண்டு. சிலவேளைகளில் இதன் காரணமாக மரணமும் ஏற்படுகின்றன. உலக அளவில் பாதுகாப்பற்ற கருக்கலைப்பு முறைகளில் ஆண்டுக்கு சுமார் 70,000 பெண்கள் இறந்து போகிறார்கள். இந்தியாவில் பாதுகாப்பற்ற கருக்கலைப்பு செய்வதால் மட்டும், தினசரி பத்து பெண்கள் இறந்து போகின்றனர்.

ஒவ்வொரு பத்தாண்டு கால இடைவெளியிலும் கற்பனை செய்து பார்த்திட முடியாத அளவிற்கான மாற்றங்களை நாம் சந்தித்து வருகிறோம் என்பதை மறுக்கவே முடியாது. ஆனால் பெண்ணின் உரிமை சார்ந்த, உயிர் சார்ந்த, எதிர்காலம் சார்ந்த ஒரு விசயத்தில், ஐம்பதாண்டுகளுக்கு முன்பாக இயற்றப்பட்ட சட்டத்தில் மாற்றம் இன்றி மௌனம் காத்திருக்கிறோம் என்பது ஆரோக்கியமான சமூகத்திற்கான அடையாளமாகாது.

மருத்துவ கருக்கலைப்பு சட்டம் நவீனம் அடைய வேண்டும். அது நாடாளுமன்றத்தில் சட்டமாக மாறி மக்களுக்கான சட்டமாக விரைவில் மாற வேண்டும். நியாயமான காரணங்களால் ஒரு பெண் தன் கருவை கலைக்க விரும்பினால் அது அவரின் உரிமை என்பது நிலைநாட்டப்பட வேண்டும்.

வேண்டுதல் வேண்டாமை


பஞ்சர் கடைகளை
அடையாளம் காட்ட
பளபளக்கும் பலகைகளும்
வண்ண விளக்குகளும் தேவையில்லை
சாலையோரத்தில் ஒரு டயரை
நிறுத்தி வைத்தல் போதும்
விளம்பரம் தேவைப்படின்
வெள்ளை மஞ்சள் நிறத்தில்
கோணல் மாணலாய்
எழுதி வைத்தல் போதும்
நிறுத்தி வைக்கப்படும் டயர்கள்
ஓடித் தேய்ந்து போனவை
பொத்தல் ஆனவை
கிழிந்தவை என எப்படியும் இருக்கலாம்
எப்படி இருந்தாலும்
இன்னும் வாழ்வு மிச்சமுண்டு
நிறுத்தப்பட்ட டயரின் குழிவில்
பூனையொன்று குட்டிகளை ஈனலாம்
கீழே அடுக்கி வைக்கப்பட்ட
டயர்கள் மறைவில்
எலியொன்று இனப்பெருக்கம் செய்யலாம்
இவற்றிற்கிடையே
ஓடிக்கொண்டிருக்கும் ஓய்ந்திருக்கும் டயர்களில்
எது எலி எது பூனை எனும்
கேள்வியும் எழலாம்!


உங்களவிட பெரிய ஆளா இதே மேடைக்கு வருவேன் சார்


அன்பிற்கினிய கவிஞர் கலாபிரியா அவர்களின் அழைப்பில் பிப்ரவரி 13ம் தேதி தென்காசி, இடைகால் மீனாட்சிசுந்தரம் ஞாபகார்த்த மேல்நிலைப்பள்ளி ஆண்டு விழா விருந்தினராகக் கலந்து கொள்ளும் வாய்ப்பு அமைந்தது. கவிஞர் கலாபிரியா அவர்களின் துணைவியார் திருமதி சரஸ்வதி அம்மாள் அந்தப் பள்ளியில் கணித ஆசிரியையாகப் பணியாற்றி ஓய்வு பெற்று, தற்போது பள்ளியின் செயலராகப் பதவி வகிக்கிறார்.

முன்னாள் சட்டமன்ற உறுப்பினர் அமரர் ஏ.ஆர்.எஸ் (எ) ஏ.ஆர்.சுப்பையா முதலியார் அவர்கள் 1969ம் ஆண்டு இந்தப் பள்ளியைத் துவங்கியிருக்கிறார். அவருடைய 109வது பிறந்தநாள் விழா தினத்தில் பள்ளி ஆண்டு விழா நடந்தது.

ஆண்டு விழாவில் கலந்து கொள்வதையொட்டி, அன்று காலை மாணவர்களுக்கான பயிலரங்கு நடத்தலாமா எனக் கேட்டிருந்தனர். சரியென ஒப்புக்கொண்டிருந்தேன். பள்ளியின் தலைமை ஆசிரியர் திரு.ராஜசேகரன் முழுவீச்சில் என்னோடு தொடர்பில் இருந்து, எப்போது அழைத்து விபரங்கள் கேட்டாலும் கொடுத்தார்.

முதலில் 10,11,12ம் வகுப்பில் உள்ள 600 பேருக்கும் ஒரே அமர்வாக நடத்தும் திட்டத்தை முன் வைத்தனர். பொதுவாக மூன்று வகுப்பையும் ஒன்றாக அமர்த்தி பேசுவதில்லை என்பதால் தனித்தனியாக வைப்பதையே பரிந்துரை செய்தேன். நேரமின்மை காரணமாக ஒன்றாகவே நடத்துவதாக முடிவு செய்திருந்தனர். புதன் இரவு அழைத்த தலைமையாசிரியர் இடப்பற்றாக்குறை காரணமாக 11,12ம் வகுப்பை பயிலரங்கில் அமர்த்தி, 10ம் வகுப்பை அருகாமை வகுப்பில் அமர்த்தி பேசுவதை மட்டும் கேட்க ஏற்பாடு செய்கிறோம் என்றார். நான் மறுத்து, முடிந்தால் அவர்களுக்கு மதிய அமர்வுகூட ஏற்பாடு செய்யுங்கள், வெறும் பேச்சு மட்டும் கேட்பது போல் வேண்டாம் என்றேன். மாலை ஐந்து மணிக்கு ஆண்டு விழா என்பதால் அதிலும் சிரமம் இருந்தது. எனினும் இறுதி நேரத்தில் பத்தாம் வகுப்பிற்கு மதிய அமர்வை உறுதிப்படுத்தினர்.

புதன்கிழமை தென்காசி நிகழ்ச்சியை முடித்துவிட்டு திருமலைக்கோவில் சென்று திரும்பி, தென்காசியிலேயே தங்கிவிட்டு, வியாழன் காலைதான் இடைகால் சென்றடந்தேன். பேருந்து நிறுத்ததில் கவிஞர் கலாபிரியா காத்திருந்து அழைத்துச் சென்றார். நடை தூரம் தான் அவர் வீடு. இரண்டாம் முறையாகச் செல்கிறேன். இது அவருடன் நான்காவது சந்திப்பு என நினைக்கிறேன். எழுத்து, வயது, நிலம் என மிகப் பெரும் இடைவெளி இருந்தாலும், மனதிற்கு மிகப் பிரியமான அருகாமையை உணர்த்தும் தந்தையின் நெகிழ்வும், தோழமையின் நேசமும் அவரிடமுண்டு. சென்றதும் சுவையான காஃபியுடன் அந்த நாள் துவங்கியது.

வீட்டின் மாடியில் விருந்தினர் தங்குவதற்கான அறை, அலமாரிகளில் அடுக்கப்பட்ட புத்தகங்களோடு வரவேற்கிறது. அறையில் விருந்தினர் வந்து தங்கினால் எதெல்லாம் கவனிக்கப்பட வேண்டும் என மிக நுணுக்கமாகச் செய்யப்பட்டிருந்த வசதிகளும், பயன்படுத்த வைக்கப்பட்டிருந்த பொருட்களும் உபசரிப்பின் ப்ரியமிகு இலக்கணம். அவருடைய வேனல், பெயரிடப்படாத படம் நாவல்களை அன்பளித்தார்.

நிகழ்ச்சிக்கான தயாரிப்புகளை முழுவதுமாக முடித்து, தயாராகி கீழே வரும்போது அண்ணன் அமல்ராஜ் காத்திருந்தார். ஒவ்வொரு வருகையிலும் எப்படியாவது சந்தித்து விடுகிறவர், நான் சந்திக்க வேண்டுமென பெரிதும் விரும்பப்படுகிறவர். சரஸ்வதி அம்மாவின் உபசரிப்பில் காலை உணவு முடித்து பள்ளிக்குப் புறப்பட்டோம்.



நிறுவனரின் சிலைக்கு மாலை அணிவிப்பு, மரக்கன்று நடுதல் ஆகியவை முடிந்து காலை மூன்று மணி நேர அமர்வு 11, 12ம் வகுப்பிற்கான அமர்வு இரண்டு மணி நேரம் சுமார் 400 பிள்ளைகளுக்கு நடந்தது. மதிய இடைவெளிக்குப் பிறகு 10ம் வகுப்பிற்கான அமர்வு இரண்டு மணி நேரம் சுமார் 200 பிள்ளைகளுக்கு நடந்தது.



பிள்ளைகளுக்கான ஒரே சிரமம் நிலத்தில் அமர வைக்கப்பட்டது என்பதைத் தவிர்த்து, இருக்கும் சாத்தியங்களை வைத்து மிகச் சிறப்பான, அர்ப்பணிப்பான ஏற்பாடு. இதற்காக பள்ளியின் தலைமையாசிரியர் உள்ளிட்ட நிர்வாகத்தை எவ்வளவு பாராட்டினாலும் தகும். பள்ளியின் தலைமையாசிரியர், தலைவர் திரு.சுரேஷ், செயலர் திருமதி சரஸ்வதி, கவிஞர் கலாபிரியா, அண்ணன் அமல்ராஜ் ஆகியோரும் முதல் பயிலரங்கு அமர்வில் பங்கெடுத்தனர்.



மதிய உணவிற்குப் பிறகு இரண்டாவது அமர்வு நிறைவடைந்து மீண்டும் கவிஞர் இல்லத்திற்கு திரும்பி அவசரமாகக் குளித்து ஆடை மாற்றி ஆண்டு விழாவுக்கு தயாரானபோது, பாலபாரதி வருகை தந்திருந்தார். இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அவருடன்தான் கவிஞர் கலாப்பிரியா இந்த வீட்டிற்கு வந்திருந்தேன், தென்காசி நிகழ்ச்சி, பள்ளி மாணவர்களின் நிகழ்ச்சி அனைத்திற்கும் அவரே முக்கியத் துவக்கப்புள்ளி. அவருடன் உரையாடி மீண்டும் பள்ளிக்கு வந்தபோது, பள்ளி விழாக்கோலம் பூண்டிருந்தது.

காலை முதல் பள்ளியின் பெரும்பான்மை பிள்ளைகளிடம் பயிற்சியாளராக ஐந்து மணி நேரம் பேசியிருந்த சூழலில், தற்போது அவர்கள் முன்பு பேச்சாளர் பாத்திரம் எடுப்பது சற்று சவாலாகத்தான் இருந்தது. மேடைக்கு வரும்போது முதல் வரிசையில் அமர்த்தப்பட்டிருந்த 10ம் வகுப்பு மாணவர்களில் ஒரு தம்பி என்னை மறித்தான். மதிய நிகழ்வில் சிறப்பாக பங்கெடுத்த மாணவன்.

சார் எனக்கு ஒன்பதாம் வகுப்புல மார்க் எடுத்ததுக்கு ப்ரைஸ் கொடுப்பாங்க. அத நீங்கதான் கொடுக்கனும்என்றான். அப்படி கொடுப்பது என் கையில் இல்லையென்றாலும் சரியென்றபடி நகர்ந்தேன். மேடை ஏறிய பிறகும் சைகை மூலம் எனக்கு நினைவூட்டினான். (வெண்ணிற ஆடை மூர்த்திக்கு வடிவேலு சைகை காட்டிய காட்சி மனதில் நினைவுக்கு வராமல் இல்லை)

முதலில் நான் பேச வேண்டியிருந்தாலும், காலை, மதியம் பேசியிருந்ததால் மற்றொரு பேச்சாளரான முனைவர் சங்கரராமன் அவர்களை முதலில் பேசிவிடுமாறு வேண்டினேன். பயிலரங்குகளில் தொடர்ச்சியாக பேசி ஓய்ந்த பிறகு பெரு மௌனத்தை புசிப்பவன் நான். அது ஒருவகையில் ஓய்வாகவும், முக்கியமாக உரை தயாரிப்பு அவகாசமாகவும் தேவைப்பட்டது.



மாலை 6.45க்கு மேடை என் வசம் வர 7.15 மணிக்கு உரையை நிறைவு செய்ததும், பரிசு வழங்க அழைக்கப்பட்டேன். கடந்த ஆண்டு முதல் மூன்று இடங்களைப் பிடித்த பிள்ளைகள் அழைக்கப்பட்டனர். அந்தப் பத்தாம் வகுப்பு மாணவனும் பரிசு வாங்க வந்தான். மலர்ச்சியோடு பரிசு கொடுத்து வாழ்த்தியபோது, வாங்கிய மகிழ்ச்சியோடு ‘உங்களவிட பெரிய ஆளா இதே மேடைக்கு வருவேன் சார்’ என்றான்.

இரவு ஊர் திரும்ப நெல்லையில் ரயில் பிடிக்க வேண்டியிருந்ததால் உடனடியாக புறப்பட வேண்டியிருந்தது. தென்காசி சென்று அங்கிருந்து திருநெல்வேலி வரும் திட்டம். கலாபிரியா அவர்களும், பள்ளியினரும் அதை மறுத்து நெல்லையில் விடுவதற்காக கார் ஒன்றை ஏற்பாடு செய்து வைத்திருந்தனர். எவ்வளவோ மறுத்தும் கேட்காமல், நெல்லை சந்திப்பில் இறக்கிவிட்டனர்.

உங்களவிட பெரிய ஆளா இதே மேடைக்கு வருவேன் சார்’ இது திரும்பத் திரும்ப உள்ளுக்குள் தளும்பிக் கொண்டேயிருந்தது. வேறென்ன வேண்டும் ஒரு நாளின் நிறைவில். வென்றெடுத்த தினவும், மனத் திருப்தியும். அவன் வளர வேண்டும், காலம் துணை நிற்கட்டும்.