ஆயிரமாயிரம் ஏப்பிஸ்களின் அன்பு முத்தத்தில்




வலியிருக்கிறதா
எனக்கேட்கிறார்கள்
இருக்கிறதெனப்
பதிலுரைக்கிறான்
எப்படி வலிக்கிறதென
வினவுகிறார்கள்
சொல்லத் தெரியவில்லை
ஆனால் கடுமையென்கிறான்
சொன்னால்தானே புரியுமென
நெருக்கடிக்கிறார்கள்

வலி மின்னும் பகுதி
ஒரு கனத்த தேன்கூடு போன்றும்
அடை மொய்க்கும்
ஆயிரமாயிரம்
தேனீக்களின் தீண்டலாய் வலி
மின்னுகிறதென்கிறான்.

உடனடியாக பேச்சு
தேனீக்கள் குறித்தும்
அதன் மருத்துவ குணம் குறித்தும்
தேனின் தரம் குறித்தும் தாவுகிறது.
ஒருவன்
தேனீக்களின் உயிரியல் பெயர்
என்னவெனக் கேட்டிருக்கிறான்
அவனும் இணைந்து
யோசித்துக்கொண்டிருக்கிறான்.

எல்லோருக்குமினிய கனியன்

பிணைந்திறுகும் பித்துகவிதைக்கு பேரன்பிற்குரிய
ஆசான் அறிவழகன் அவர்களின் பார்வை.
*


எல்லோருக்குமினிய கனியன்
-------------------------------------------
பொதுவாக எழுத்தின் பரிமாணம் என்பது எண்ணத்தின் பரிணாம வளர்ச்சி தானே?... அது
மனநில விதை முளைப்பை கடத்தி வெவ்வேறு
வசதியான தளங்களில் நடுவது என்றே நான் நோக்குகிறேன். எழுத்தின் பரிமாணங்கள் எதுவாக இருப்பினும் கவிதை
என்ற பரிமாணம் மனையாளின்,காதலியின்
அணைப்பில் கிடைக்கும் வெப்ப மூச்சுக் காற்றாய் நமைக் கிளர்ந்தெழச்செய்வது.
உங்கள் கவிதைகளுக்கு நான் ஒரு கலாபக் காதலன்.உங்கள் பதங்களை நான் சுகித்து உன்னிப்பாக அவதானித்தே வருகின்றேன்.

அப்படியே போகிற போக்கில் இசைக் குறிப்புக்களை இசைஞர்களுக்கு ராஜா
வழங்கிச் செல்வது போல் உங்கள் மொழி அந்த ராஜ இசையின் லாவகத்திற்கு இணையாக உங்கள் எண்ணத்தோடு கூடிக் கலவி ஒரு உன்னதத்தையே சிருஷ்டிக்கிறது.
சாதாரணமாய் படித்தால் நீங்கள் மெனக் கெட்டது போலிருந்தாலும்,சரளமாய்,
சுழிப்பாய்,பிரவாகமாய்,துள்ளலாய் உங்கள்
மொழி அள்ளிப் பருகும்,அள்ளி தலைக்கு மேல்
தெளித்துக் கொள்ளும் தீர்த்தம் போல்.

ஆஹா!...
".... வீசியெறியும் வெளிச்சத்தில் ஓவியங்கள் தீட்டுதல்...."
என்ற பதத்தில் கும்மியடிக்கும் அயோக்கியத்தனத்தில்,யோக்கியத்தை பிரித்தெடுப்பது போல்...இதற்கு ஒரு உன்னதமான மனநிலை வேண்டும்.எப்படி பெற்றீர்கள் இதை?..
".... இசைமணிகளைப் பிரித்து மாலையாக்கி
ஆட்காட்டி விரலில் மாட்டிச் சுழற்றுகிறான்..."
என்ன ஒரு தவ மனநிலையிருந்தால் இப்படி
வரிகள் எமை ஆளும்?..ராஜாவின் விரலசைவில் நமை ஆளும் உன்னத சங்கீதம் எழுவது போல இதுவும் ஒரு ராஜ பூபாளம்.
நானும் தான் பார்க்கிறேன்.யோசிக்கிறேன்.
நிலாகிட்ட எனக்கு இப்படி பணியத் தெரியலியே.அந்த பணிவு நிலாவே மோகிக்கும் பதங்கள்.
"...... வேலங்குச்சி நான் வளச்சு
வில்லு வண்டி செஞ்சு தாரேன்
வண்டியில வஞ்சி வந்தா
வளைச்சிக் கட்டி கொஞ்ச வாரேன்....."
என்ற அற்புதக் கலைஞன்,கவிஞன் R.V.உதயக்குமார் என்னுள் ஊற்றாய்ப் பீறிக்
கொண்டு வந்தான் நீங்கள் எரிந்து விழுந்த நட்சத்திரப் பாதையில் பயணம் போக வேப்பமரக் கிளையுடைத்து ஏணி செய்ய பிரியப்படும் போது. கதிர்!... நீங்க யாரு?..
என்ன வாங்கி வந்திருக்கிறீர்கள்?.எப்படி?.. இந்த பரபரப்பில் இப்படி?.. என்ன விதமான பக்குவம் உம்மிடம்...நினைப்பதையெல்லாம்
படைக்கும் சரஸ்வதி வரம்,குரு கடாட்சம் உங்கள் மேல் அபரிமிதமாய்.வேப்ப மரக்கிளை ஏணியில் ஏறிச் செல்வது சத்தியமாய் சாத்தியம் தான்.இப் பதத்தில்
நான் மேலும் பதமானேன்.

"..... பிரபஞ்சத்தின் செல்ல மகவாய்...."
நாம் இதற்குள் அடக்கம் என்ற தன்னடக்கம்.
"..... உலகையாளும் பேரரசனாய்....."
யப்பா!... காட்டுகிறீர்களே ரூபம்...விஸ்வரூபம்..
அடுத்து சட்டுன்னு குழந்தையாய் பால்யமடைகிறீர்களே...அப்படியே
உங்களை
மகனாய் இரு கைகளிலும் ஏந்தி,இரு தோள் சாய்த்து,தட்டிக் கொடுத்து,"... கண்ணே!.. கலைமானே!..." என்று பாட வேண்டும் போலுள்ளது.பொக்கிஷம் நீ... உனக்குத் தேவை நல்லவர்களின் தாலாட்டு...என் தாலாட்டு இதை பிரசவித்த விரல்களை நீவி
தடவி சொடக்கு எடுப்பது...இது நான் உனக்களிக்கும் வெகுமானம்.உனக்கு தாலாட்டுப் பாட இன்னும் வருவார்கள்.
நல்லூழ் என்று சொல்வார்களே...நல்லுழலுதல்
என்று சிலாகிப்பார்களே... மேற்கண்ட நம்மைப்
பிணைத்துள்ள அழகியல் தளைகளை தள்ளிவிட்டு, உதறிவிட்டு நம்மால் வானேக முடியுமா கதிர்?... நம்மை நாமே காதலிக்கும்,
நம்மைப் போல பிறரைக் காதலிக்கும் யோக மனநிலை வாய்த்தவருக்கு அது பிணைந்திறுகும் மாயக்கயிறு.சிறகடித்துப் பறக்கும் மாயவெளி.விரும்பிச் செல்லும் மாயத்திசை.நீ..மாயன்.
பதங்களை ஒவ்வொன்றாய்ப் பதம் பிரிக்க
என் மென்முக்குகளை தொட்டுத் தடவி மேலும்
புதுப்பித்து உயிர்ப்பிக்கிறாய்..என் நாளமிலா
சுரப்பிகளில் தேனாய் சுரக்கிறாய்.நான் தேடும்
உன்னதத்தில் நானும் உன்னதம் தான் என்று என் முன் வந்து உன்னை ஏந்திக் கொள் என்கிறாய்.சின்ன சின்ன நாசூக்கான இழைகளில் உலகை விலை பேசுகிறாய்.நான் காதலித்துக் கொண்டிருக்கின்றேன் உன்னை...உன் ஆளுமையை...
இதை எழுத,எழுத...மகேந்திரனின் 'கண்ணுக்கு மை எழுது'படத்தில் ராஜா பாடும் இப்பாடல்
எனை இன்பமாய் இம்சிக்கிறது.
"....பூவே!.. நீ நானாகவும்...
நீயும் என் தோளாகவும்....ஆசை..
அது ஈடேறட்டும்...எந்தன் கை கூடட்டும்..
இது என் ஆசைகள் இங்கு அரங்கேறட்டும்..
வண்ணப் பூவே!... நீ நானாகவும்...
நீயும்...என் தோளாகவும்....
வாழ்வென்பது....
வாடும் பூங்காற்றில் பூப் போன்றது...
பூவென்பது ...
நாளை எண்ணாமல் கூத்தாடுது....
பூ பூத்ததும் அது பிஞ்சாகுது...
பிஞ்சானதும் அது காயானது...
அந்தக் காயும்....அது கனியானது...
அது போல் தான் மனம் வளர்கின்றது...
என் வாழ்க்கையும் அது போலானது...
பூவே!... நீ...நானாகவும்...
நீயும்...என் தோளாகவும்......ஆசை......"
இப் பாடலுக்குப் பொருத்தமானவன் நீ...
நீ...ஒரு மானுடக் கனி...எவருக்குமினிய கனியன் நீ...என்றும் நிற்கும் பூங்குன்றன் நீ...
வாழிய கதிர்!!.... வாழிய பல்லாண்டு!!!....
ஜீவிதமான இலக்கியம் போல்....
உயிரமுது போன்ற கவிதை போல்...
என் எழுத்து வழியாய் நான் இளைப்பாற உன்
மடி தந்ததற்கு நன்றி....உன்னைத் தொழ
எனக்கு சங்கோஜமில்லை...வணங்குகிறேன்..
- சண்முகம் அறிவழகன்
06.05.2018
தாளவாடி.
-
அவர் எத்தனைதான் கவிதைக்காக எழுதினேன் எனச் சொன்னாலும், நான் அதை மறுத்து என் மீதான அன்பிற்காக கனிந்த சொற்களென்றே ஏற்கிறேன்.

இன்னும் சொல்லப்போனால் நாங்களே அந்த பித்தன்

சொற்களில் சிக்கிக் கொண்டு தவிப்பதென்பது சாதாரண வதையல்ல. அது விவரிக்க முடியா சுக வதையெனினும் சற்று கொடும் வதை. நான் எழுதிய “பிணைந்திறுகும் பித்து” எனக்கு விடுதலையாய் அமைந்திருக்க, அது ஆனந்தன் அவர்களுக்கு சிறைப்படுத்தும் களமாய் அமைந்திருக்கிறது.



எனக்கு பின்னிரவை நெருங்கும் தருணமென்றாலும், சிங்கப்பூரிலிருக்கும் அவருக்கு அது நள்ளிரவு. சொற்களில் சிக்கிக் கொண்டு தூக்கம் வரலையே கதிர் எனும் அவரின் குரல் எனக்கு அதீத மகிழ்ச்சியைத் தந்தாலும், அதன் நடுவே ஒரு மென் வலி தந்தது. எழுத்து என்பது இறக்கிவைப்பதென்றாலும், இன்னொருவருக்கு அதீத கனம் கூட்டுவதில் ஏற்படும் வலி அது. ஆனாலும் அந்த வலியை கலந்திறுகும் எண்ணக் குவியல்களோடு பெரும் பாராட்டாய் என் கைகளில் ஏந்திச் சுமக்கிறேன்.
எங்களுள் இருந்தது அந்த பித்தனின் மனம். இன்னும் சொல்லப்போனால் நாங்களே அந்த பித்தன்.
ஆயினுமென்ன... நல்லா இருப்போம்.
*
பிணைந்திறுகும் பித்திற்கான ஆனந்தனின் விமர்சனம்
...
இன்னும் “save post” செய்து நிரும்பத்திரும்பப் படித்துக்கொண்டிருக்கிறேன்.

என்னனைப்பாதித்தென்பதின் மேலாக ஒவ்வொரு வரியும் காட்டும் நிறப்பிரிகை அலதியானது.

உங்கள் ஆகச்சிறந்த “abstract” வரிகள் என்றே இதை அடையாளப்படுத்த
விரும்புகிறேன். இந்த பித்து என்னைப் பிணைந்திறு(ரு)க்கும்
...
“கடந்தேகும்” வாகனங்கள் !!! தூக்கம் வரலயே கதிர்.
...
"கடந்தேகும் வாகனங்கள் ", "இசை மணிகளைப் பிரித்து", இந்த இரண்டு வரிகளையும் என்னால் கடந்த ஒரு மணி நேரமாய் தாண்ட முடியவில்லை.
பொதுவாக வரிகளின் எழுதுபொருளை விடுத்து உவமைகளில் சிக்கிக்கொள்ளாமல் என்னை பாதிக்கும் சம்பவத்தோடு பொருத்திக்கொள்வது என் வழக்கம்... அது சரியோ அன்றோ, அதுவே என் வழக்கம்...
"கடந்தேகும் " என்னும் வார்த்தையை எனனால் கடக்க முடியவில்லை.. பெரியபுராணம், சிவபுராணம் இரண்டையும் புரட்டிப்பார்த்தேன்.. 'எகும்' என்பதற்கு எந்த பிரதிபலனும் இல்லாமல் சார்ந்திருப்பது என்றெய் பொருளாக விழைகிறேன். "பூக்கள் எல்லா இடத்திலேயும் பூக்கிறது, அதை மனிதன் பார்க்கும்பொழுது தன்னைக்காகவேய போகிறது என்றனரும் அழகியலைப் போன்றே, " இருளைப் பிய்த்து;கடந்தேகும் வாகனங்கள்;வீசியெறியும் வெளிச்சத்தில்" ஒவ்வொருவரும் அவரவருக்கான ஓவியங்களைத் தீட்டுகிறோமோ ?
"ஓசைகளிலியிருந்து இசை மணிகளைப் பிரித்து" - அடடா, ஆஹா, என்னதொரு அனுபவம்... ஓசை இசையாவது அனுபவிக்கத்தெரிந்ததால் மட்டும்தானே... ஆட்காட்டிவிரலிலே சுற்றும் பரந்தமானன்றி வேறு எந்த மனோநிலையில் அதை அனுபவிக்கமுடியும் ? அதுவும், " வேப்ப மரக்கிளையுடைத்து; ஏணி செய்யப் பிரியப்படுகிற" ஒரு மறவனன்றி வேறுயாரால் முடியும் அது. .. "உலகையாளும் பேரரசனாய்" இருந்த தனி மனிதனும், " பிரபஞ்சத்தின் செல்ல மகவாய்" இருக்கக்கடந்தவன் தானே...
இதுவாகிலும் கண்சிமிட்டுகையில் இன்னும் பிணைந்திருகிப் போகாததில் மாயமொன்றும் இல்லை இந்த "அவனுக்கு".
பொதுவாக, நான் பெரிய விமர்சனங்கள் எழுதுவதில்லை, என்னை பெரிய அளவில் பாதித்தாலும்; ஆனால் , இன்று உறக்கம் வருவது எனக்கு "விரலில் சுழலும் இசை"தான்......
குறிப்பு : "ஒவ்வொரு படைப்பிலக்கியமும், தன்னைத்தானே புதிப்பித்துக்க்கொள்ளும், வாசகனை அவனுக்கான தளத்தின் பரிமாணத்தில்... " - ஜெ.மோ. வின், 'விஷ்ணுபுரம்' முன்னுரையை நினைவுபடுத்திக்கொள்கிறேன் ...
-
கவிதை : பிணைந்திறுகும் பித்து - ஈரோடு கதிர்
-
பேரன்பும் நன்றிகளும் ஆனந்தன்.
பி.கு: இனி நான் தொடர்ந்து கவிதைகள் எழுதி ஏதேனும் பின் விளைவுகள் ஏற்பட்டால் அதற்கு நீங்களே பொறுப்பு ;)

பிணைந்திறுகும் பித்து




சாலையோரம் நின்று
இருளைப் பிய்த்து
கடந்தேகும் வாகனங்கள்
வீசியெறியும் வெளிச்சத்தில்
ஓவியங்கள் தீட்டுகிறான் அவன்

வாகன ஓசைகளிலிருந்து
இசை மணிகளைப் பிரித்து
மாலையாக்கி
ஆட்காட்டி விரலில் மாட்டிச்
சுழற்றுகிறான்

வளர்ந்தும் தேய்ந்தும்
வந்தும் வராமலும்
போகும் நிலவிடம்
கவிதைகள் சில சொல்லி
அருகில் வரப் பணிக்கிறான்

எரிந்து விழும் நட்சத்திரங்களின்
பாதையில் பயணம் போக
வேப்ப மரக்கிளையுடைத்து
ஏணி செய்யப் பிரியப்படுகிறான்

பிரபஞ்சத்தின் செல்ல மகவாய்
உலகையாளும் பேரரசனாய்
தன்னைப் பாவிக்குமவன்
மிரண்டோடும் குழந்தைகளின்
பாத அடிகளில்
பால்யத்தைக் கண்டெடுத்துச்
சிலிர்க்கிறான்

அவனுக்கும் ஆசை வரும்
பித்து மனநிலைவிட்டுப்
பிரிந்து விட்டாலென்ன!
 
பாதியில் நிற்கும் ஓவியமோ
விரலில் சுழலும் இசையோ
நிலவோ நட்சத்திரமோ
மழலையின் பாதச்சுவடோ
கண் சிமிட்டுகையில்
பிணைந்திறுகிப் போகாதோ பித்து!


பியர் பாட்டில் அழகி




கம்பிகளினூடே கை நுழைத்து நிதானமாக
பியர் பாட்டிலை வாங்கியவளின் பேரழகு
வெயிலில் மோதி வீதியில் சிதறிக்கொண்டிருந்தது
அவளின் செம்பருத்தி நிற உடை
காணும் விழிகளில் ஒளிர்ந்து கொண்டிருந்தது
நவீன பார் எனும் கதவின் வழியாக நுழைகையில்
த்திருந்த கூட்டம் உறைந்து போனது

கலைந்து கிடந்த நாற்காலியொன்றை நேராக்கி அமர்ந்தவளை
உறைந்த கூட்டத்தின் பார்வை குதறத் தொடங்குகையில்
அருகில் வந்து சிரிப்போடு நின்றபடி
பியர் பாட்டில் திறக்க சாவி நீட்டிய பார் பையனைத் தடுத்து
கடைவாயில் கடித்து மேசை மீது மூடியைத் துப்பினாள்
பாட்டிலின் கழுத்தில் லிப்ஸ்டிக் கறை பதிந்திருந்தது
கைப் பையிலிருந்து மைசூர்பாகு பெட்டியை எடுத்து
ஒரு விள்ளல் வாயில் போட்டாள்

பாட்டிலை எடுத்து முகர்ந்து ஆழ மூச்சிழுத்தாள்
நிலத்தில் சிறிது கவிழ்த்து கொட்டினாள்
யாரோ படம் பிடிக்கும் கிளிக் ஓசை கேட்டது
பைக்குள்ளிருந்து பளபளக்கும் துப்பாக்கி ஒன்றையெடுத்து
மேசை மீது நிதானமாக வைத்தாள்
வீடியோ எடுக்க முனைந்த ஒருவன்
தன் கைபேசியைத் தவறவிட்டான்

இன்னொரு வில்லல் வாயில் போட்டபடி
கைப் பையிலிருந்து ஒரு சிறிய குப்பியை எடுத்து
பியர் பாட்டிலில் கொட்டிக் கவிழ்த்துவிட்டு
மீண்டும் முகர்ந்து ஆழ்ந்து மூச்சிழுத்தாள்

உறைந்த கூட்டம் தங்களுக்குள் பேசி
மெல்ல பயத்தைத் தணிக்க முயன்றது
தடுமாறியபடி அவசரமாக சிலர் வெளியேறினார்கள்

பியர் பாட்டிலை கையில் எடுத்தவள்
மேசை அதிர ஓங்கி வைத்தாள்
குனிந்து பாட்டிலின் உதட்டில் முத்தம் பகிர்ந்தாள்
சட்டென எழுந்தவள் துப்பாக்கியை பையில் வைத்து
கதவின் வழியே கம்பீரமாக வெளியேறினாள்

வெளியேறி விட்டதை உறுதிப்படுத்திகொண்ட கூட்டம்
கதவின் அருகே வந்து அவளைத் தேடுகையில்
அவள் வானத்தை நோக்கி மேலெழும்பிக் கொண்டிருந்தாள்
அவளின் கழுத்தில் வழிந்த ஆடை இறக்கையாக மாறியிருந்தது

அவள் விட்டுப்போன பியர் பாட்டிலைத் தொடாமல்
மேசையைச் சூழ்ந்து நின்றது கூட்டம்
மொபைலில் படம் பிடித்தவன்
தான் எடுத்த படத்தை நோக்கினான்
பியர் பாட்டில் மைசூர்பாகு துப்பாக்கியோடு
அவன் வாழ்வின் மிக நெருங்கிய பெண்ணொருத்தி
மெல்ல நெளியத் துவங்கும் உதடுகளோடு இருந்தால்
கையிலிருந்த மொபைல் நழுவி விழுந்து சிதறியது.


-

இன்றிருக்கும் நான்


நினைவுகள் பின்னோக்கிச் சுழன்று கொண்டிருக்கின்றன. வாழ்வின் கடந்த கணங்கள் யாவும் அனுபவங்கள்தான். சில இனிப்பானவை. சில கசப்பானவை. இனிப்பானவைகள் மறந்திடினும் கசப்பானவைகள் மேலே மிதந்து கொண்டும் இருக்கின்றன. கொஞ்சம் அடிப்பக்கம் கெட்டித்துப் போய்க் கிடக்கின்றன.

பதினேழு ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய ஒரு ஆண்டின் பிற்பாதி. இத்தனை ஆண்டுகள் ஓடிப்போய்விட்டனவா? இப்படியான ஒரு வெயில் காலத்தில்தான் அமைப்பு ஒன்றின் தலைவர் பொறுப்பிற்கு போட்டியிட ஒப்புக்கொண்டேன். போட்டியிட விரும்பினேன் என்றெல்லாம் சொல்ல முடியாது. உடனிருப்பவர்கள் ஏதேதோ நகர்த்திய விளையாட்டில் எனக்கும் ஆசை தொற்றிக் கொண்டது. வண்ணமயமாய் எதைக் காட்டினாலும் ஆசைப்படும் குழந்தை மனம் இருந்திருக்க வேண்டும். ஆட்டத்தை ஆரம்பிக்கும்போது, என்னை அந்த இடத்திற்கு நகர்த்தியிருந்தவர் ஒரே ஒரு நிபந்தனைதான் விதித்திருந்தார். என்ன நடந்தாலும், எக்காரணம் கொண்டும் பின் வாங்கக் கூடாது.

அந்த பின் வாங்கக்கூடாது எனும் நிபந்தனை மட்டுமே களத்தில் என்னை இறுதி வரை நிறுத்தியிருந்தது. தனிப்பட்ட முறையில் சொந்தக் காரணங்களுக்காக பின்வாங்கும் சூழல்களுக்கு ஆட்பட்டேன். மூச்சுத் திணறியது. எனினும் ஒப்புக்கொண்ட வாக்கைக் காக்க வேண்டுமெனும் அறத்திற்காக மட்டுமே களத்தில் தொடர்ந்தேன். உண்மையில் அது குருவி தலையில் பனங்காய் வைத்த பாரம்தான்.

அனுபவப்பட்ட ஒருவருக்கும், ஓடுற பாம்பை மிதிக்கிற துள்ளலில் இருந்த எனக்குமான போட்டி அது. என்னை இயக்குபர்களை அவருக்கும், அவரை இயக்குபவர்களை எனக்கும் நன்கு தெரியும். களத்தில் நாங்கள் இருவர் மட்டுமே முக்கியமில்லை. அந்த வெற்றி தோல்வி எங்களை இயக்குபவர்களுக்கானதும்கூட. இதுதான் முறை, இதுதான் ஒழுங்கு எனச் சொல்லப்பட்டதைத் தாண்டி நான் என் போக்கில் ஓடிக் கொண்டிருந்தேன். சென்று ஆதரவு கேள் என எனக்குப் பணிக்கப்பட்ட இடத்திற்கு, கணக்குகள் போட்டு அது எனக்குத் தேவையில்லையென வேறு திசைக்குத் திரும்பினேன்.

ஒரு கட்டத்தில், எனக்கு எதிராக களத்தில் நின்றவரை இயக்கும் பெரிய ஆளுமையைச் சந்திக்க நேரம் ஒதுக்கக் கேட்டிருந்தேன். களம் பரபரப்பானது. அதேநேரம் எனக்குத் தொழிலில் நெருக்கமாகவும், எதிரணியில் மிக முக்கியமானவராகவும் இருந்த இன்னொருவரை சந்தித்துப் பேச மறுத்தேன். அந்த ஆளுமையைச் சந்திக்க நேரம்  கேட்டிருந்ததைக் கேள்விப்பட்ட என் அணி சார்ந்தவர்கள்ஏன் ஏன்!’ என சற்று பதட்டமாக, காரணத்தோடுதான் சந்திக்கிறேன் என்று மட்டும் சென்றேன். வழக்கமான சம்பிரதாயமான வழவழகொழகொழ எதுவும் இல்லாமல் அவரோடு பேசத் தொடங்கியது இன்றும் நினைவில் இருக்கிறது.

என் போட்டியாளரை ஆதரிக்க அவருக்கு ஆயிரமாயிரம் காரணங்கள் இருந்தன. அவை யாவும் அவர் பகிர்ந்தார். அத்தனையும் அவரளவில் நியாயமானவைகளே. ஏறத்தாழ வாழ்வா சாவா போர் அது. போட்டியாளருக்கான அவருடைய ஆதரவினை எந்தப் புகாரும் கூறாமல் ஒப்புக்கொண்டேன். எல்லாவற்றையும் புரிந்துகொள்கிறேன் என்றதோடு ஒரே ஒரு கேள்வி மட்டும் அவரிடம் கேட்க வேண்டுமெனக் கூறினேன். அதுஎன்னை ஏன் மூர்க்கமாய் எதிர்க்கிறீர்கள்!” எனும் கேள்விதான். கேள்வியே முரணானதாக இருக்கலாம். தான் ஆதரிப்பவரின் எதிரியை எதிர்ப்பதுதானே வழக்கம். அவரும் தம் வேட்பாளரை ஆதரிப்பதால், என்னை எதிர்க்க வேண்டி வருகிறது என்றார்.

அவரை ஆயிரம் மடங்கு ஆதரியுங்கள், ஆனால் என்னை ஏன் எதிர்க்க வேண்டும். நாம் ஏதேனும் புள்ளியில் சந்தித்திருக்கிறோமா? என்னைக் குறித்து ஏதேனும் அனுபவங்கள் உண்டா?” என்பதான ரீதியில் என் விவாதத்தை தொடர்ந்தேன். சந்திப்பு, அனுபவம், தொடர்பு எதுவுமற்று என்னை உக்கிரமாய் எதிர்ப்பது எந்தவகையில் நியாயம் எனக் கேட்டேன். அந்தச் சந்திப்புக்கு முன்பு வரை நானும் அவரும் பழகியதோ, பேசியதோ கிடையாது. என்னைச் சுற்றியிருப்பவர்களும் கொண்டாடும் ஆளுமைதான் அவர். ஆனால் ஏனோ நான் எந்தத் தொடர்பையும் ஏற்படுத்திக் கொண்டிருக்கவில்லை. எனினும் காலம் எங்களை எதிரெதிர் அணியில் நிறுத்தியிருந்தது. இறுதியாக என் வாதங்களுக்குப் பரிசாக என்ன  வேண்டுமெனக் கேட்டார். ”அவரை ஆதரித்து எந்த அரசியலும் செய்து கொள்ளுங்கள், எந்த வகையிலும் உங்களோடு உறவும், தொடர்பும் இல்லாத என்னைக் குறித்து எந்த எதிர்மறையும் வெளிப்படுத்தாமல் இருக்க வேண்டுமென!” வேண்டினேன். ஒப்புக்கொண்டார். அதன்பின்னும் தம் அணி வேட்பாளருக்கு ஆதரவாய் உக்கிரமாக உழைத்தார். என்னைக் குறித்து எதிர்மறையாகப் பேசியதாக என் கவனத்திற்கு அதன்பின் எதுவும் வரவில்லை.

தேர்தல் முடிந்தது. வென்றேன். அந்த இடத்திற்கு வர என்னென்ன அரசியல்கள் செய்தேனோ அவையாவையும் மிக விரைவில், மிகமிக விரைவில் கை விட்டிருந்தேன். போதுமெனத் தெளிந்தேன். ஆண்டுகள் ஓடிவிட்டன. மிகச் சொற்பமே நினைவில் தங்கியிருக்கின்றன. அவற்றில் இந்த ஒன்று ஏன் மிதந்து வந்ததெனும் கேள்வி வருகிறதா?

இத்தனையாண்டுகள் கழித்து அந்த ஆளுமையை ஒரு புள்ளியில் சந்தித்திருக்கிறேன். அந்த தேடல், போராட்டம், வீரியம், வீம்பு, போட்டி, ஆசை என எதுவுமற்ற மனநிலையில் இந்தப் புள்ளியில் அந்த நினைவுகளை அசை போட்டபடி இந்தத் தினம் கழிகிறது.

உண்மையில் அந்த முன் இரவுப் பொழுதை மனம் விரும்பித் தேடிக் கொண்டிருக்கிறது. காலவோட்டத்தில் கரைந்துபோன அந்த என்னையும்தான் தேடிக் கொண்டிருக்கிறேன். ஒருவேளை அந்த நான் கிடைத்தால் அதுவும் சற்று நேரத்தில் அலுத்துப் போகும். ஏனெனில் இன்றிருக்கும் நான்தான் இந்தக் காலத்தின் நானாக இருப்பது நலம். எனக்கு மட்டுமல்ல என்னைச் சார்ந்த எல்லோருக்கும்!.





தீராத் தகிப்பு




ஏதோ ஒன்றில் இப்போது
நனைந்தாக வேண்டும்

இரவு நாலு மணிக் கனவில்
நனைக்க வரும் உச்சி வெயில்
பேரன்பின் பின்னே
மறைத்து வைத்த கடுங்கோபம்
கூடல் உச்சத்தில் சன்னலைப்
பெயர்க்க முனைந்த பேய் மழை
மலைப்பாதையில் திணறிய
அரசுப் பேருந்தின் புகை
அவசரத்தில் துடைக்க மறந்த
முத்த எச்சில் ஈரம்
வளர்த்துவிட்டவன் முதுகில்
துப்பிய துரோக எச்சில்
தயங்கி ஏறிய மேடையொன்றில்
அதிர வைத்த கை தட்டல்
முப்பது நாள் குழந்தையாய்
அம்மு சிரித்தபோது வீசிய பால் வாசம்

இந்த ஏதோ ஒன்றில் இப்போது
நனைந்தாக வேண்டும்

இல்லாவிடில்
பகிரத் துணிவின்றி
பதுக்கி வைத்திருக்கும்
பேரன்பின் தூய குமிழியொன்றை விடுவித்து
முட்டி மோதியேனும்
இப்போது நனைந்தாக வேண்டும்!

சொற்களைத் தொலைத்த துயில்





என்னைக் குறித்து நானும்
உன்னைக் குறித்து நீயும்
என்னைக் குறித்து நீயும்
உன்னைக் குறித்து நானும்...
வேண்டாம்... வேண்டாம்...
வா...
சமரசம் கொள்வோம்
நம்மைக் குறித்து நாம்!


இல்லையில்லை
பயமாயிருக்கிறது
சொற்களைத் தொலைத்து
நம்மையும் தொலைத்து
துயில்வோம் வா!