இருளாய் ஒளிர்வது




எவர் சொன்னது
இருட்டிற்கு
ஒளியில்லையெ
இருளாய் ஒளிர்வதென்ன!

-

வெளிச்சத்தைத் தொலை
வேகமாய்த் தழுவும் 
இருளின் தேகத்தை
உணர்ந்து விடலாம்!

-

வாசனை ணர்வோரே
நுகர்ந்து பாருங்கள்
இருட்டிற்கும்
வாசனையுண்டு!

-

யாதுமாரோ...!



யாதுமாகியதும்

யாரோவாகியதும்
நம் காலத்தே

யாதுமாகியிருந்ததுவும்
யாரோவாகியிருப்பதும்
நாமே!


யாதுமாகியிருந்தது
அன்பின் பிழையெனில்
யாரோவாகியிருப்பது
பேரன்பின் பிழையெனக் கொள்!

அனுசரனையாக ஆட்சி செய்தல் எப்படி!?

மனிதர்கள் வாழ்வதற்கு சவால் மிகுந்த நாடுகளில் மாலத்தீவுகள் மிக முக்கியமானது என்பதில் சந்தேகமேயில்லை. மிகுந்த தட்டையான நிலப்பரப்பு கொண்ட மாலத்தீவு, அங்கு பயணிப்போருக்கு ஆச்சரியம் தரும் நிலம். விமானம் நெருங்கும்போதே... “அடேய்...எங்கடா கடலுக்கு நடுவே இறக்கப்போறீங்ளா!!?” என அதிர வைக்கும். விமான நிலையத்திற்கு ஒரு தனித் தீவு, தலை நகருக்கு ஒரு தனித் தீவு, சரக்கு விற்கும் ஹோட்டலுக்கு தனித் (செயற்கை) தீவு என அங்கு எல்லாமே தீவுக்கூட்டம் தான். 

ஆயிரக்கணக்கில் தீவுகள் கூடிக் கிடந்தாலும், மனிதர்கள் வசிப்பதென்னவோ கொஞ்சம் தீவுகளில்தான். அதுவும் தலைநகரிலிருந்து சில தீவுகளுக்குச் செல்ல நாள் கணக்கில் பயணிக்க வேண்டும். 

நன்றாக வாக்கிங் செல்லும் ஒருவருக்கு ஒரு மணி நேரம் இருந்தால் போதும் ‘மாலே’ எனப்படும் தலைநகரை ஒட்டுமொத்தமாய் அனைத்து வீதிகளின் வாயிலாக அளந்து பார்க்க... 

சுற்றுலா, மீன்பிடித் தொழில் என மக்கள் செழிப்பாகவே இருக்கிறார்கள். 2014ல் நான் பயணித்த போது குடிதண்ணீர் விலை இலங்கையை விடக் குறைவுதான். அதென்ன இலங்கையோடு ஒப்பீடு எனக் கேட்கிறீர்களா, அந்தக் குடி தண்ணீர் இலங்கையில் இருந்துதான் இறக்குமதியாகியிருந்தது. சமீபத்தில்கூட குடிநீர் பிரச்சனை எழுந்தபோது இந்திய போர் விமானங்கள்தானே தண்ணீர் கொண்டு சென்றன. மேலும் சில பொருட்கள் இந்தியாவைவிட விலைக் குறைவே.

இப்படியாக பல்வேறு புகழ் வாய்ந்த மாலத்தீவில் மீண்டும் அரசியல் விளையாட்டு ஆரம்பித்திருக்கிறது. ‘எப்ப முடிஞ்சது.. புதுசா ஆரம்பிக்கிறதுக்கு’ என அந்த அரசியல் அறிந்தவர்கள் கேட்கலாம். அதிபரை நீக்குவது, கைது செய்து சிறையில் போட்டு மிதிப்பது, நீதிமன்றத்தைக் கைப்பற்றுவது, படகில் குண்டு வைப்பது என மொத்த மக்கள் தொகையே ஐந்து லட்சத்திற்கு குறைவாகக் கொண்டிருக்கும் அவர்களின் சேட்டைகள் கொஞ்சநஞ்மல்ல.

மாலத்தீவின் ஒட்டுமொத்த அரசியல்வாதிகளையும் ‘பிடித்து’ வந்து நம் தமிழக அரசியல்வாதிகளிடம் ஒரு மாதத்திற்கு பயிற்சியெடுக்க வைத்து, எல்லாரும் “அனுசரனையாக” எப்படி ஆட்சி செய்ய வேண்டும் எனச் சொல்லித்தந்தால் என்ன!?


இதுதான் சானிட்டரி நாப்கின், இதில் எந்த அவமானமும் இல்லை.

இதோ இதுதான் சானிட்டரி நாப்கின். இதில் எந்த அவமானமும் இல்லை. இது இயற்கையான விஷயம். அவ்வளவுதான்.

Yes... that’s a Pad in my hand & I don’t feel weird. It's natural, Period!

#PadmanChallenge

*


பேச வேண்டிய உண்மைகளைப் பேசாமல் தவிர்ப்பதும், காலம் தாழ்த்துவதும் கூட ஒரு வகையில் குற்றம்தான்.
இது கீதா இளங்கோவன் இயக்கிய மாதவிடாய் ஆவணப்படம் ( http://maaruthal.blogspot.in/2012/12/blog-post_31.html ) குறித்து ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு எழுதிய கட்டுரையின் முதல் வரி.
ஒவ்வொருவரையும் தன்னுள்ளே தாங்கி, உருவம் கொடுத்து, வளர்த்து உலகுக்குத் தரும் கருப்பை தன்னை ஒரு சுழற்சியில் சுத்தப்படுத்திக்கொள்ள, தகுதிப்படுத்திக்கொள்ள வெளியேற்றும் உதிரம் ஏன் (ஆரோக்கியம் எனும் காரணம் தவிர்த்து) “தீட்டு” என்று கட்டமைக்கப்பட்டது என்பது குறித்து எப்போதும் கேள்வியுண்டு.
என் மகள் 9-10 வயதாக வளரும்போதே அவள் பருவமடைந்தால், அந்த நிகழ்வை திரட்டி சீர் (பூப்பு நன்னீராட்டு விழா) செய்வது குறித்து விதவிதமான பேச்சு எழுந்து கொண்டேயிருந்தது. மிக உறுதியாக, மென்மையான அப்படியான ஒரு நிகழ்வு மட்டும் நடந்துவிடக்கூடாது என்பதை விடாப்பிடியாக வலியுறுத்திக் கொண்டே வந்தேன். முதலில், நகை, புத்தாடை என கொண்டாட்டமாய் கருதிவிடும் சாத்தியமுள்ள மகள் மனதை வசப்படுத்தினேன். அடுத்து மனைவி, அம்மா என ஒவ்வொருவராய் நகர்த்தி, இறுதியாக உங்கள் திருப்திக்கு சடங்கு எதும் செய்ய வேண்டுமெனில் (பத்து-இருபது பேர்) முதல் வட்ட உறவுகளோடு முடித்துக்கொள்ளலாம் என்றளவில் தயார்படுத்தி வைத்திருந்தேன்.
எதிர்பாராத ஒரு நாளில் அவள் பருவமெய்திட, சடங்கு, சாங்கியம் எனும் பெயரில் வீட்டை விட்டு வெளியே போகவே கூடாது எனத் தடுக்கப்பட்டிருந்தாள். மூன்றாம் நாளே பள்ளிக்கு போகனும் என விரும்பியவளை, உறவுகளிடம் வீட்டில்தான் இருக்கிறாள் எனச் சொல்லி, பள்ளிக்கு அழைத்துச் சென்றேன். அவளிடம் மிக அழுத்தம் திருத்தமாக இது உடலில் நிகழும் ஒரு மாற்றம், உடல் நலனில் கவனம் எடுத்துக்கொள் என்றளவிலேயே திரும்பத் திரும்ப வலியுறுத்தி வருகிறேன்.
அவளுடைய மாதாந்திர நாட்களில் உன்னால் முடிந்த எதையும் செய்துகொள் எனும் ஊக்கம் தந்து, அது தீட்டு என ஒரு போதும் முடங்கிப் போகாதே என்பதை அழுத்திச் சொல்லிக்கொண்டேயிருக்கிறேன். இதோ சமீபத்தில்கூட நானும் அவளும் ஒரு மளிகைக் கடையில் 'நாப்கின்’ வாங்கும்போது, அந்தப் பாக்கெட்டை ஒரு காகிதக் கவரில் போட்டு, கேரி பேக்கில் போட்டுக் கொடுக்க, இரண்டையும் அங்கேயே வைத்துவிட்டு அந்தப் பாக்கெட்டை மட்டும் எடுத்துக்கொண்டு வா என்று சொன்னேன்.
என்னளவில் ஒரு கடைக்குச் சென்று ஒரு ‘நாப்கின்’ பாக்கெட்டை காகிகப் பையில் போட்டு மறைக்காமல் வாங்கி வருவதில் கூச்சமோ தயக்கமோ கிடையாது. அவ்விதமே உணரும்படி குடும்பத்திலும் வலியுறுத்திச் சொல்கிறேன். என் மகளோ, உறவுகளோ, ஏனைய தோழமைகளோ, அவர்கள் தம் மாதவிடாய் காலத்தைக் கடப்பதில் ஒரு ஆணாக உறுதுணையாக நிற்பது என் குறைந்தபட்ச கடமையென்றே கருதுகிறேன்.
*
சானிட்டரி நாப்கின்னில் எந்த அசிங்கமும் அவமானமும் இல்லை என்று மாற்றிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இந்தப் புரட்சியின் முக்கிய கருவி ஒரு ஆண் என்பதுதான் விசேஷம். கோவையை சேர்ந்த முருகானந்தம் கதை எல்லாருக்கும் தெரியும். மலிவு விலையில் சானிட்டரி நாப்கின் தயாரித்து ஊரகப் பெண்களுக்கு வழங்கும் அவர் முயற்சி இப்போது உலக அளவில் புகழ் பெற்று ஐக்கிய நாடுகள் சபையில் அவர் உரையாற்றுவது வரை போனது. இப்போது அவரின் 'நாப்கின் இயந்திரம்' இந்தியாவின் பிற்பட்ட வடமாநிலங்களில் எல்லாம் அரசாங்கங்களால் பயன்படுத்தப் படுகிறது. ஆப்பிரிக்க நாடுகளில் பயன்பாட்டில் இருக்கிறது. முருகானந்தத்தின் பயணம் ஐஐஎம் பாடத்திட்டத்தில் சேர்க்கப் பட்டிருக்கிறது.
அதுவே இப்போது திரைப்படமாக பாட்மேன் (Padman) என்று அக்சய் குமார் நடிப்பில் ஹிந்தியில் வெளிவர இருக்கிறது. அதனை விளம்பரப் படுத்த முருகானந்தம் 'பாட்மேன் சவால்' என்று துவங்கினார். அதாவது திரைப் பிரபலங்கள் ஒரு நாப்கினை கையில் பிடித்து செல்பி எடுத்து வெளியிட வேண்டும். அதில் இன்னொருவரை டேக் செய்ய வேண்டும். அவர் அக்சய் குமார் மனைவியை டேக் செய்ய, அவர் அமீர் கானை டேக் செய்ய, ஆலியா பட், தீபிகா, அர்ஜுன் கபூர் என்று படங்கள் தொடர்ந்து வெளிவர, சானிட்டரி நாப்கின் பற்றிய விவாதங்கள் துவங்க ஆரம்பித்து விட்டன. அவர்கள் படங்களோடு 'இதோ இதுதான் சானிட்டரி நாப்கின். இதில் எந்த அவமானமும் இல்லை. இது இயற்கையான விஷயம். அவ்வளவுதான்.' என்ற வார்த்தைகளையும் காபி பேஸ்ட் செய்தும் வெளியிடுகிறார்கள்.
இது மிகவும் பாராட்டத் தகுந்த விஷயம். இதையே நம் தமிழ் நடிக நடிகைகள் செய்து யோசித்துப் பாருங்கள். அது எப்பேர்ப்பட்ட மாற்றங்களை நம் சிந்தனையில் விதைக்கும் என்று? அதனால்தான் நான் அடிக்கடி சொல்கிறேன். பாலிவுட்டின் பொற்காலம் இதுதான்.

புழுதி



வளைகோடுகள் ஒவ்வொன்றும்
சந்திப்பின் அடையாளங்கள்
நேர்கோடுகள் ஒவ்வொன்றும்
விலகல்களின் மிச்சங்கள்
புள்ளிகள் ஒவ்வொன்றும்
உலரா முத்தங்கள்

பழுப்பேறிய சுவற்றில்
வெண் தீற்றல்களாய்
நம்மை நாமே தீட்டிவரும்
ஓவியத்தின் மீது
காலம் உதிர்க்கும் புழுதிகள்
படியத் தொடங்கியிருக்கின்றன

காலம் உதிர்க்கும் புழுதி
மொத்தமாய் ஓவியத்தை
மூடுவதற்கு முன்பாக
ஓவியத்தை நிறைவு செய்வோம் வா!

நம்மைத் தாண்டும் நம் பிள்ளைகள்

நம்பிக்கை மட்டும் வைக்கத் தயாரெனில், மிகத் தைரியமாக சில தீர்மானங்களை எடுக்கலாம். நம்பிக்கை என்பது நம்மீது மட்டும் வைப்பதில்லை. மற்றவர்கள் வைப்பதும் சேர்த்துத்தான். 2017 ஆண்டின் இறுதியில் நம் குழந்தைகள் மேல் ஏன் நம்பிக்கை வைக்கக்கூடாது எனும் கேள்வி எழுந்தது. நான் யோசித்தது, விரும்பியது ஒன்றே ஒன்றுதான். நம் குழந்தைகள் பேச வேண்டும். மனப்பாடம் செய்து ஒப்பிக்கக் கூடாது. எதுவேணாலும் பேசிக்கொள்ளலாம். அவ்வளவே!

ஆண்டு முழுவதும் ஈரோடு வாசல் குழுமத்தின் வாயிலாக நிறைய வித்தியாசமான முயற்சிகளைப் பரிசோதனை செய்திருந்த நம்பிக்கையை இந்தமுறை குழந்தைகள் மீது நகர்த்த விரும்பினேன்.  ஏறத்தாழ நான்கு வாரங்களுக்கு முன்பே குழுமத்தில் அறிவித்து, அதற்கென ஒரு நடத்துனர் குழு அமைத்து முழுப் பொறுப்பையும் அவர்களிடம் விட்டுவிட்டோம்.

இந்தத் திட்டத்தில் நான் எவ்வகையிலும் தலையீடு செய்யாமல் அதற்காக தாங்களாகவே வந்து விரும்பி பொறுப்பெடுத்து அணியாக செயல்படத்தொடங்கிய மஞ்சு, மகேஷ்வரி, வனிதா, தனபாக்கியம், சுமதி ஆகியோரிடம் பொறுப்புகளை ஒப்படைத்துவிட்டு ஒதுங்கிவிடுவதே என் தீர்மானமும் கூட.



நிகழ்ச்சி என்பது 6ம் வகுப்பு 12ம் வகுப்பு வரையிலான ‘வாசல்’ பிள்ளைகளை மேடையில் உரை நிகழ்த்த வைப்பது மட்டுமே. சுமார் 5 முதல் 7 நிமிடங்கள் பேசலாம். எது குறித்து வேண்டுமானாலும் பேசலாம். குறிப்பிட்ட தலைப்பு, முறையான உரை என எந்த நிபந்தனையும் இல்லை என்பதே நிகழ்ச்சியின் பலம் எனக் கருதினேன். தான் சென்று வந்த சுற்றுலா, பள்ளி, விளையாட்டு, பார்த்த சினிமா, வாசித்த புத்தகம், தன் கிராமம், தனக்குப் பிடித்த உறவு என எது குறித்தும் நிபந்தனைகளின்றி பேசலாம் என அறிவித்தோம். போட்டி கிடையாது, முதலிடம், இரண்டாமிடம் எனும் வகைப்படுத்தல் கிடையாது.

நடத்துனர் குழு தனி வாட்சப் குழுமத்தில் அவர்களாகவே செயல்பட்டார்கள். ’ஈரோடு வாசலில்’ வந்து முட்டி மோதி, பேச்சாளர்கள் பட்டியலைத் தயாரித்தார்கள். யார் வழி நடத்த யார் பின்பற்ற எனக் குழம்பினார்கள். ஒரு கட்டத்தில் திட்டம் உண்டா இல்லையா என (நீள் ஓய்வில்) குழம்பிப்போனார்கள். நிகழ்ச்சிக்கு முந்தைய தினம்தான் எப்படியும் நடத்திவிடுவது என முடிவெடுத்தோம். அதைத் தொடர்ந்து பம்பரமாய் சுழன்று வேலை செய்தார்கள்.

பங்கெடுக்கும் பிள்ளைகளுக்கான அழகிய, மதிப்பு மிகு நினைவுப்பரிசு. மற்ற குழந்தைகளுக்கு நினைவுப்பரிசு. குழந்தைகளுக்கான குளிர்பானம், சிற்றுண்டி. மற்றவர்களுக்கான தேநீர் சிற்றுண்டி என அனைத்தும் அவர்களாகவே முடிவு செய்து ஏற்பாடு செய்து.... நிகழ்ச்சியில் கலந்துகொண்ட அனைவரும் நிறைவோடு செல்லும் வகையில் அனைத்தையும் மிகச் செம்மையாக செய்திருக்கிறார்கள்.

6ம் வகுப்பு 2 பேர், 7ம் வகுப்பு 2 பேர், 9ம் வகுப்பு நான்கு பேர் என களம் இறங்க எட்டுப் பேர் தயாராக இருந்தார்கள். முதலில் குழந்தைகளை இயல்பாக்கும் நோக்கத்தோடு அவர்களுக்கான விளையாட்டோடு துவங்கியது. 9ம் வகுப்பில் படிக்கும் நிஷாந்த், நிரஞ்சன், நதிவதனா, அமர்நீதி, 7ம் வகுப்பில் படிக்கும் நித்தின், ஸ்ரீதிக்‌ஷா, 6ம் வகுப்பில் படிக்கும் நேத்ரா, குறளினி ஆகியோர் மட்டுமே மேடையை அலங்கரிக்க, பெற்றோர்களும் உற்றார்களும் அவையில் அமர்ந்திருக்க உரை நிகழ்வு தொடங்கியது.



நம் கைகளுக்கும் கால்களுக்குமிடையே ஓடிக்கொண்டிருந்த நம் வீட்டுப்பிள்ளைகள் இத்தனை திறன் வாய்ந்தவர்களா...என தங்களைப் பேச்சாளர்களாக அறிவித்துக்கொண்ட எட்டுக் குழந்தைகளின் பெற்றோர்களும் ஆச்சரியத்தில் உறைந்து நின்ற தருணம் அது.

6ம் வகுப்பு முதல் 9ம் வகுப்பு வரை - ஒரே தளத்தில் வைப்பது நீதியன்றுதான்... ஆனால் அந்த எட்டுப்பேரும் அந்த நீதியன்று எனப் போராடவில்லை. யார் ஆறாவது யார் ஏழாவது யார் ஒன்பதாவது என பார்வையாளர்கள் யாராலும் கண்டுபிடிக்க முடியாத அளவிற்கான தரமான தயாரிப்பு மற்றும் திறன் வாய்ந்த உரை. மேடைக் கூச்சம், தடுமாற்றம் என எதுவும் இல்லாமல் ஒருவருக்கொருவர் சளைக்காமல் அடித்து விளையாடினார்கள். சிலர் பயன்படுத்திய தமிழ்ச் சொற்கள் மற்றும் உடல் மொழி கண்டு வியந்து நின்றோம்.

எட்டுப் பேர்களில் யாரும் யாரிடமும் போட்டி போடவில்லை. ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு விதம். இனி போட்டி போடுவார்கள். அவர்களுக்குள்ளாக கற்றுக் கொள்வார்கள். திறன், நுணுக்கம் கூட்டுவார்கள். உண்மையைச் சொல்ல வேண்டுமெனில்... அவர்களைப் பாராட்ட அன்று அரங்கிலும் சரி... இங்கும் சரி எனக்கு இன்னும் பொருத்தமான சொற்கள் கிட்டவில்லை. அந்த அரங்கில் மிரண்டு போய்தான் நின்றேன். ந்த மிரட்சியைத்தான் மிகப் பெரிய வாழ்த்தாக, பாராட்டாக அவர்கள் தலையில் சூட்டினேன்.

எத்தனையோ மேடைகளில் மாணவர்கள் அல்லாத பலதரப்பட்ட வயதினரை களம் இறக்கிய அனுபவம் உண்டு. வயது முதிர முதுமை கூடுவது போலவே எதிர்மறையும் கூடுவதால், அம்மாதிரியான வாய்ப்புகளில் அவர்களின் தடுமாற்றம் கண்டு பெரும் அயர்ச்சி உணர்வதுண்டு.


ஆனால் இந்தக் குழந்தைகள் தாம் தகுதி வாய்ந்த பேச்சாளர்கள் என்பதை உரக்கச் சொல்லிவிட்டார்கள். வர இயலாத பிள்ளைகள் எதிர்காலத்தில் இவர்களோடு அணி திரள்வார்கள். வாழ்த்தி வரவேற்போம். உடன் துணை நிற்போம். இவர்கள் அனைவரும் நம் எல்லோரையும் தாண்டி உயரம்  போய் சிலிர்க்க வைப்பார்கள்.