தடயங்கள்

தீராத தூக்கத்தில் தத்தி வந்து
கழுத்தைக்கட்டி கண் சொருகி
மடிமேல் தொடரும் காலைத் தூக்கம்...

அவசரமாய் உடை மாற்றும் போது
“அப்பா... பப்பி ஷேம்”என முகம் பொத்தி
வெட்கி சிரிக்கும் குட்டிக் குறும்பு...

இறுக்கும் காலணிக்குள் கால் புதைத்து
தளர்ந்திருக்கும் சீருடையில் உடல் திணித்து
என் முதுகு வலிக்க நீ சுமக்கும் புத்தகப்பை...

கூண்டு விட்டுச் சிறகடித்து பறந்து வரும்
மாலை நேரத்தில் தோற்றுப்போவதற்காகவே
உன்னோடு நான் ஆடும் விளையாட்டு...

நீண்ட பயணத்தில் கசங்கிய அலுப்பில்
புரளும் படுக்கையில் செல்லமாய் நீவி விடும்
சின்னச்சின்ன பிஞ்சு விரல்கள்...

உன்னை உறங்கவைக்கக் கதை சொல்லி
உனக்குமுன் உறக்கத்தில் குளறும் என்னைத்
தட்டியெழுப்பி கை கொட்டும் சிரிப்பு...

கனவுகள் ஆளும் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில்
திசை தெரியாமல் உருண்டு புரண்டு
நெஞ்சில் உதைக்கும் பஞ்சுப் பாதங்கள்...


கரைந்து தீரும் நாட்களின் பசியாறலிலும்

கனத்துக்கிடக்கின்றன இதயத்தின் மையத்தில்
ஏராளமான தடயங்கள் இவைபோலவே!

~

வியர்க்கும் மனது

தோப்பை அழித்த இடத்தில்
எழும்பி நிற்கிறது அடுக்குமாடி
கலைந்து போனது குருவிக் கூடு

_____________________________________

உயரழுத்த மின் கம்பிமேல்
ஒய்யாரமாய் கரைகிறது காக்கை
வறுமையில் வடை சுடும் பாட்டி

_____________________________________

கடல்தாண்டி காசு ஈட்டும் கணவன்
புதிதாய் பொருத்திய குளிரூட்டியிலுமவியர்க்கிறது மனது மட்டும்!

_____________________________________

அணிய மறந்த தலைக்கவசம்
பயமேதுமில்லை உயிர்மீது
அபராதத்தை நினைத்து மட்டுமே!

_____________________________________

பாகப்பிரிவினையில் வெட்டப்பட்டது
பொது இடத்தில் மரமும்
சிதைந்தது கூட்டுக்குடித்தன தேன்கூடு

_____________________________________

ஒரு மகிழ்ச்சியும், மிக நீண்ட நன்றிகளும்

ஒரு மகிழ்ச்சியும்......

என்னுடைய கவிதை ஒலிக்கும் கடைசிக்குரல் விகடனின் முகப்பில் வெளிவந்திருப்பதாக விகடனிலிருந்து ஒரு மின்னஞ்சல்...

இதுவரை இளமை (யூத்ஃபுல்) விகடனில் குட் பிளாக் பகுதியில் மூன்று இடுகைகள் வெளிவந்துள்ளது. அதுவும் கூட வலைப்பூ நண்பர்கள் சொல்லித்தான் தெரிய வரும்.

ஆனால் முதல் முறையாக விகடன் இணைய இதழின் முகப்பிலும், இளமை விகடனின் நீட் தலைப்பிலும் வெளியிட்டு மின்னஞ்சல் செய்தது மிகுந்த மகிழ்வை கொடுத்தது.

விகடனில் வாசிக்க
இதை அழுத்துங்கள்... விகடனில் ஒலிக்கும் கடைசிக்குரல்

விகடனில் என் கவிதை வெளிவர முக்கிய காரணம் நண்பர் ச.செந்தில்வேலன் அவர்கள் தான். விகடனுக்கு பதிவை அனுப்புங்கள் என என்னை துபாயிலிருந்து தொலைபேசி மூலம் ஊக்குவித்த ச.செந்தில்வேலன் அவர்களுக்கு நெஞ்சம் நெகிழ்ந்த நன்றிகள்.

--------------------------------------------------------------------------

மிக நீண்ட நன்றிகளும்....

மனது குளிர்ந்த இந்த நேரத்தில்...

மகிழ்ச்சியோடு பகிர நினைப்பது வலைப்பூ மூலம் கிடைத்த நேசம் நிறைந்த நட்புகளைத்தான்.

என்னை எழுதுடா என அடிக்கடி தூண்டிய என் 16 வருட தோழி பேராசிரியை கவுசல்யா

தாமதாமாய் படித்தாலும் வியப்புறும் தங்கமணி தமிழரசி, “என்னப்பா அப்பிடி எழுதிவீங்க எனக் கேட்கும்” எங்க பாப்பா நதிவதனா

குறிப்பாக ஏதோ ஒரு காரணத்தின் பால் தங்கள் மனது ஈர்த்து விருதுகளை பகிர்ந்து கொண்ட பிரியமுடன் வசந்த், பழமைபேசி, வானம்பாடிகள்

படைப்பை வெளியிட்ட இளமை விகடன், குங்குமம், வலை விகடன்

எந்தவித எதிர்பார்ப்பும் இன்றி, தங்கள் இடுகைகளில் என் இடுகைகளை சுட்டி எழுதிய மிகப்பெரிய மனது படைத்த பழமைபேசி, நாடோடி இலக்கியன், ஸ்ரீ

தொலைபேசியில் அழைத்து நீண்ட நேரம் பாராட்டி மகிழும் சிங்கை பிரபாகர், “அவினாசியிலிருந்து ஆறுச்சாமிங் மாப்ள” என்று ஒரு நாள் தூக்கத்தில் என்னை அமெரிக்காவிலிருந்து எழுப்பி நீண்ட நேரம் பேசிய பழமைபேசி, விகடனுக்கு அனுப்புங்கள் என துபாயிலிருந்து அறிவுறுத்திய ச.செந்தில்வேலன், கசகஸ்தானிலிருந்து அழைத்த சம்பத்குமார்

சாட் மூலம் பேசும் பிரியமுடன் பிரபு, இரும்புத்திரை அரவிந்த், தேவன்மயம், வளைகுடாவில் இருக்கும் பவானி சண்முகசுந்தரம்


ஏற்கனவே நட்பு கொண்டிருந்தாலும் வலைப்பூ வாசிப்பு மூலம் என்னை அடையாளம் கண்டு சிலாகித்துப் பேசும் ஈரோடு நண்பர்கள் ஜாபர், ஆரூரன், சதீஸ், பிரபு, பரிமளா அக்கா, அமித், சரவணன் பெருமாள், மகேஸ்வரன், பைஜு

சென்னையிலிருந்து மகிழ்வோடு பேசிய தமிழன் வேணு, ரேகா ராகவன்

புத்தகத் திருவிழாவிற்கு வந்து நட்பு வட்டத்தை இறுக்கிய கார்த்திகை பாண்டியன், ஸ்ரீ, இரா.வசந்த்குமார்

அவருடை அழகிய எழுத்து நடையில் சொக்கிப்போய் தொடர்பு கொண்டு பேசிய அடர்கருப்பு காமராஜ்

ஆரம்பத்திலிருந்து தொடர்ந்து, கருத்துப் போட்டு, எதிர் கவுஜ போட்டு, மிக இயல்பாய் பழகிய வால்பையன்

தினமும் ஒருமுறையாவது பேசும், என் இனிய இளவல் பாலாஜி

பின்னூட்டமிட்டு ஊக்குவிக்கும்...
பிரியமுடன் வசந்த, பாலாஜி, பழமை பேசி, ச.செந்தில்வேலன், வால்பையன், சக்தி, தமிழரசி, நாகா, ஜோதி, காமராஜ், ராமலஷ்மி, சந்தனமுல்லை, திகழ்மிளிர், ராஜாகேவிஆர், குடந்தை அன்புமணி, சீனா, நாடோடி இலக்கியன், மதி இண்டியா, நாஞ்சில்நாதம், முத்துலட்சுமி, அனுஜன்யா, நேசமித்ரன், தண்டோரா, சின்ன அம்மிணி, தீபா, தமிழன் வேணு, இயற்கை, கலையரசன், வானம்பாடிகள், இரும்புத்திரை அரவிந்த், கவிக்கிழவன், யாதவன், யாசவி, தேவன்மயம், குசும்பன், கோவி.கண்ணன், அமுதா கிருஷ்ணன், அப்பாவி முரு, அன்புடன் அருணா, சுவாமி ஓம்கார், நாமக்கல் சிபி, லோகு, ராசுக்குட்டி, சூரியன், நிலா, ஆர்.செல்வராஜ், திருமதி ஜெயசீலன், டவுசர் பாண்டி, ராம், நிகழ்காலத்தில், கார்த்திகைபாண்டியன், ஸ்ரீ, செல்வநாயகி, ஆரூரன், கிருஷ்ணா, குப்பன்_யாஹு, ஜீவன், பிரியமுடன் பிரபு, நட்புடன் ஜமால், துபாய் ராஜா, வே.ராதாகிருஷ்ணன், உமர், தி கிங், புரூனோ, உமா, யோகன்பாரிஸ், சுப்பு, வந்தியத்தேவன், ஜான் பீட்டர், உடன்பிறப்பு, சூர்யா, இண்டி, நிலாமதி, ஜெகநாதன், முரளிக்கண்ணன், டக்ளஸ், ரோஸ்விக், எதிர் வீட்டு ஜன்னல், மன்சூர் ராஜா, மணிஜீ, ஹேமா, முனியப்பன் பக்கங்கள், பட்டிக்காட்டான், வெண்தாடிவேந்தர், ஊர்சுற்றி, தியா, ரேடி சதீஷ், ஆர்.எஸ்.பிரபு, குறையொன்றும் இல்லை, அழகன், சம்பத்குமார், நிலாமதி, சுலோச்சனா, நிழல், குமார், குரு, அகல்விளக்கு, மாதவராஜ், ஆதிமூலகிருஷ்ணன், இது நம்ம ஆளு, சி, கீர்த்தி, ஜெர்ரி ஈசானந்தா, மேக்சிமம் இந்தியா, ஆர்.ஞானசேகரன், வெங்கடேசன், பிரபா, பாலகுமார், ஹரிஹரன், ஜோசப்பால்ராஜ், சேன், பித்தன், சங்கர்89... (யாராவது விடுபட்டிருந்தால் தயவுசெய்து மன்னிக்கவும்)

நீங்கள் கொடுத்த ஊக்கம்தான்..
வலைப்பூ தொடங்கி முதல் எட்டு மாதத்தில் 19 இடுகை மற்றும் 2700 வருகையாளர்கள், 19 பின் தொடர்பவர்கள் என இருந்த என்னை, அடுத்த இரண்டே மாதங்களில் 51 இடுகைகள், 12400 வருகையாளர்கள், 55 பின் தொடர்பவர்கள் ஒரு உயரத்திற்கு இட்டுச் சென்றுள்ளது.

நன்றி என்ற வார்த்தையை என் அனைத்து உணர்வுகளையும் ஒன்று திரட்டி தங்கள் முன் சமர்பிக்கிறேன்.

சரி... யார் நிறுத்துவது...

ஒருமுறை ஊழல் தடுப்பு உயர் அதிகாரியிடம் பேசும் போது அவர் சொன்ன செய்தி மிகப்பெரிய அதிர்ச்சியை கொடுத்தது. 18 மாதங்களில் வெறும் 3 புகார்கள் மட்டுமே வந்ததாகவும், அதற்காக ஊழலோ, கையூட்டோ இல்லாமல் இல்லை, யாரும் புகார் கொடுக்க முன் வருவதில்லை என்று வருத்தப்பட்டார்.
மேல் மட்டத்தில் கொடுப்பவனும், பெறுபவனும் அந்த வியாபாரத்தின் அடிப்படையில் சதவிகிதம் பிரித்து பரிமாற்றம் செய்து கொள்கிறார்கள். அது அவர்கள் ஏழைகளுக்கு வகுக்கும் திட்டத்தில் நஞ்சாக கலக்கிறது அல்லது கட்டும் பாலம், போடும் தார்சாலையின் ஆயுளை குறைக்கிறது.

இன்னொரு சந்தர்ப்பத்தில் மேற்கு மண்டல ஊழல் தடுப்பு காவல்துறை கண்காணிப்பாளரிடம் பேசும் போது அவர் பகிர்ந்து கொண்ட சம்பவம், ஒரு கிராம நிர்வாக அதிகாரி ஒரு கூலித் தொழிலாளியிடம் சான்றிதழ் வழங்குவதற்கு 300 ரூபாய் கையூட்டு கேட்கிறார். தொழிலாளிடம் அந்த 300 ரூபாய் கொடுக்க முடியாத அளவு வறுமை. யார் மூலமோ புகார் வருகிறது. குறிப்பிட்ட ஒரு தினத்தில் ஒரு ஊழல் தடுப்பு அணி அந்த தொழிலாளியிடம் பணம் கொடுத்து அந்த கிராம நிர்வாக அதிகாரியை பிடிக்க முயன்று முதல் நாள் முடியாமல் இரண்டாவது நாள் கைது செய்கின்றனர். ஊழல் தடுப்பு அதிகாரிகளுக்கு இரண்டு நாள் சென்று வந்த எரிபொருள் செலவு மட்டும் ரூ.1200 ஆகிறது.

300 ரூபாய் கையூட்டை பிடிக்க 1200 ரூபாய் செலவா என்று என்னிடம் ஒரு குறுநகை வந்தது. “புகார் கொடுக்கும் ஒரு குடிமகனுக்கு நாங்கள் இருக்கிறோம் என்ற பெரிய நம்பிக்கையை கொடுப்பதுதான் எங்கள் கடமை. கையூட்டு என்பது பணத்தின் அளவில் இல்லை, 300 ரூபாய் என்பது கையூட்டாக வாங்குபவனுக்கு ஒரு வேளை சாப்பாட்டிற்கான பணமாக இருக்கலாம், ஆனால் அந்த கூலித் தொழிலாளிக்கு பத்து நாள் சாப்பாடு, அதாவது அவனுடைய பத்து நாள் உணவையே இன்னொருவன் திருடுகிறான்” என்று அவர் சொன்னது தான் மிகப்பெரிய நம்பிக்கையைக் கொடுத்தது.

நியாயமாக செய்ய வேண்டிய ஒரு அடிப்படை வேலைக்கு ஒரு கூலித் தொழிலாளியிடம், சின்ன விவசாயிடம், அனாதை ஊதியம் வாங்கும் வயசானவர்களிடம் அரித்து பிடுங்கும் பணம் என்பது மலம் தின்பதற்கு ஒப்பானது.

இதை பகிர்ந்து கொள்வதற்கான முக்கிய காரணம்...
சமீப காலமாக தமிழக காவல்துறை மற்றும் மத்திய புலனாய்வுத் துறையின் ஊழல் தடுப்பு பிரிவு அதிரடியாக செயல்பட்டு, தினமும் குறைந்தது முக்கியப் பொறுப்பில் இருக்கும் இரண்டு மூன்று அதிகாரிகளை கைது செய்வது ஒரு மிகப்பெரிய நம்பிக்கை வெளிச்சத்தை பாய்ச்சுகிறது.

இந்த கைதுகள் பற்றிய நிறைய இடுகைகள் வச்சுட்டான்யா ஆப்பு என்ற வலைப்பூவில் இருக்கிறது. ஊழல் தடுப்பு காவல்துறை அலுவலகங்கள் பற்றிய விபரமும் இதில் இருக்கிறது. ஒருமுறை வாசித்துப் பாருங்கள். யாருக்காவது கையூட்டு கொடுக்க வேண்டிய நிர்பந்தம் வந்தால் வச்சுட்டான்யா ஆப்பு வலைப்பூவில் உள்ள தகவல்கள் பயனளிக்கும் என்று நம்புகிறேன்.

சரி கையூட்டை யார் நிறுத்துவது?

கொடுப்பவனா? வாங்குபவனா?

கொடுப்பவன் குறுக்க ஆரம்பித்தால்,
வாங்குபவன் கைகள் சுருங்கிப்போகும்.

முழுவதும் படித்தீர்களா? பிடித்திருந்தால் உங்கள் கருத்தை பதிவு செய்துவிட்டு தமிழ்மணத்திலும், தமிழிஷிலும் வாக்கினைப் பதிவு செய்யுங்கள்.

குழந்தையின் கையில் கிடைத்த கூர்வாள்

ஏழு வருடங்களுக்கு முன்பு இந்திய பாராளுமன்றம் பயங்கரவாதிகளால் தாக்கப்பட்டது உங்களுக்கு மனதின் ஓரத்தில் நினைவில் இருக்கலாம். தாக்குதல் நடந்த நேரம், கார்கில் போரில் உயிர் ஈந்த வீரர்களுக்கான சவப்பெட்டிகள் செய்ததில் ஊழல் நடந்ததாக கூறி ஏற்பட்ட கூச்சல், குழப்பத்தால் அவை ஒத்திவைக்கப்பட்டிருந்த நேரம்.

தொலைக்காட்சியில் பார்த்த சில காட்சிகளில் இரண்டு காட்சிகள் இன்னும் என் மனதில் நினைவிலிருக்கிறது.

தாக்குதல் திட்டம் தோற்கடிக்கப்பட்ட பின், அதிரடிப்படை வீரர்கள் ஒன்றாய் கூடும்போது, ஒரு வீரர் கொஞ்சம் அவஸ்தையோடு மடங்கி உட்காருவார், ஒரு கேமரா அந்த வீரரின் முதுகைக் காட்டும், அந்த முதுகில் ஒரு ஓட்டை தெரியும், ஓட்டையிலிருந்து உதிரம் கொட்டும்...

தமிழகத்தைச் சார்ந்த ஒரு பாராளுமன்ற உறுப்பினரிடம் தமிழக தொலைக் காட்சியொன்று தாக்குதல் குறித்து பேட்டியெடுக்கும், சிரித்துக் கொண்டே பேட்டி கொடுப்பார் “நாங்கள் உள்ளே அமர்ந்து பேசிக் கொண்டிருந்தோம், வெளியில் ஏதோ பட்டாசு வெடித்தது போன்று சத்தம் கேட்டது, அப்புறமாகத்தான் தெரிந்தது அது பயங்கரவாதிகள் தாக்குதல் என்று”

அந்த அரசியல்வாதி இன்னும் நலமாக இருக்கிறார், அந்த வீரர் பற்றி எதுவும் வரலாறு இருப்பதாக தெரியவில்லை.

தேச நலன் குறித்து உணர்வு பூர்வமாகவோ, கிண்டலாகவோ ஒரு வியாபாரியின் மனநிலையோடு ஒரு கட்டுரையோ, கவிதையோ எழுதிடுவது எழுத்து வன்மை படைத்த பலருக்கு இயல்பான ஒன்றுதான். ஆனால் மிகத்தேவை அதனையொட்டி ஒரு மாற்றம். மாற்றத்திற்கான விதை.

கால நீரோட்டத்தின் வேகத்தில், ஒரு தலைமுறை முந்தைய தலைமுறையின் தியாகங்களை மறந்து போவது மிக சாதாரணமாக எடுத்துக் கொள்ளப்படுகிறது.

ஒரு தலைமுறை அடிமையாக தோற்று விட்ட தேசத்தை, பல தலைமுறைகளுக்குப் பின் கடுமையான, மிகக் கடுமையான போராட்டத்திற்குப் பின் மீட்டெடுத்திருக்கிறோம். அந்த மீட்டெடுத்தல் மிகுந்த வலியோடு, வலிமையோடு நடந்தேறியிருக்கிறது. மீட்டெடுத்ததின் பலன்களை பலவாறு அனுபவித்திருக்கிறோம். அதேசமயம் பல நேரங்களில் அந்த விடுதலை உணர்வை பலவாறு தவறுதலாக மாற்றியிருக்கிறோம். அதற்கான தியாகங்கள் புரிந்தவர்கள், கால ஓட்டத்தில் மிக இயல்பாக மறக்கப்படுகிறார்கள் அல்லது மறக்கடிக்கப்படுகிறார்கள்.

கடந்த 10 ஆண்டுகளில் மறக்கடித்தலைச் செய்ததில் திரைப்படங்களை ஒட்டிய விடயங்களே பொழுதுபோக்கு என நஞ்சு புகட்டிய தொலைக்காட்சிகளுக்கும், விம்மிய மார்புகளை பிரதானமாய் அட்டைப் படத்தில் போட்டு விற்கும் பத்திரிக்கைகளுக்கும், போலியாய் ஒன்றைக் காட்டும் நடிகர், நடிகைகளுக்கும். மிகப்பெரும் நாயகர்களாய், நம் கனவுகளை திருடும் கிரிக்கெட் வீரர்களுக்கும் பங்கு உண்டு.

இரவில் வாங்கினோம் இன்னும் விடியவேயில்லை என கவிதை படித்த கவிஞன் மேல் எப்போதும் கோபம் உண்டு எனக்கு. விடிவதற்காக அந்த கவிஞன் செய்து கிழித்ததை நிரூபித்துவிட்டு, பின்னர் கவிதை படித்து கை தட்டல் வாங்கட்டும்.

இந்த தேசம் பற்றி அலுப்பு மனநிலையும், சலிப்பு குணமும் கொள்ள யாருக்கும் தகுதியில்லை. ஏனென்றால் நம் தேசத்தை தவறுதலாக மாற்றியதில் ஒவ்வொருவரின் தாத்தா, பாட்டியிலிருந்து அவரவர் பரம்பரைக்கு ஏதோ ஒரு பங்கு இருக்கிறது, கூடுதல் பங்கு அவசரகதியில் இயங்கும் இந்த தலைமுறைக்கு, குறிப்பாக எனக்கும், உங்களுக்கும்...

ஒரு நடிக, நடிகையின் வெற்றி தோல்வியில், அந்தரங்கத்தில், ஒரு அரசியல்வாதியின் வெற்றி தோல்வியில், அந்தரங்கத்தில், ஒரு கிரிக்கெட் வீரனின் வெற்றி தோல்வியில், அந்தரங்கத்தில், ஒரு வியாபாரியின் வெற்றி தோல்வியில், அந்தரங்கத்தில் நமக்கு இருக்கும் ஆர்வமும், சிலாகித்து பேசும் தன்மையும், அலசி ஆராயும் ஆராய்ச்சி மனப்பாங்கும்... இந்த தேசம் காக்க தொடர்ந்து உயிர் துறந்து கொண்டிருக்கும் உண்மையான வீரர்களை, தியாகிகளை அடையாளப் படுத்துவதில் ஏன் இல்லாமல் போய்விட்டது.

அரசாங்க அதிகாரியென்றாலே ஊழல் என நம் மனதிற்குள் சித்தரிக்கப்பட்ட காலத்தில் பொழைக்கத் தெரியாத ஆள் என்று சொல்லப்படும் நேர்மையான அதிகாரிகள் எண்ணற்றோர் இருக்கத்தானே செய்கிறார்கள் ஏன் அவர்களை யாரும் பெரிதாக அடையாளப் படுத்த மறந்து போகிறோம், அல்லது மறுத்து வருகிறோம்.

பொழுதுபோக்கு மற்றும் பொருளீட்டுவதை மட்டுமே மையப்படுத்தும் சிந்தனையை சற்றே மாற்றினால் மட்டுமே வரும் தலைமுறைக்கு முந்தைய தலைமுறையின் தியாகம் சென்றடையும். தியாகம் புரியாமல் கிடைக்கும் வசதியான வாழ்க்கை சினம் கொண்ட குழந்தையின் கையில் கிடைத்த கூர்வாள் போன்றது.

முழுவதும் படித்தீர்களா? பிடித்திருந்தால் உங்கள் கருத்தை பதிவு செய்துவிட்டு தமிழ்மணத்திலும், தமிழிஷிலும் வாக்கினைப் பதிவு செய்யுங்கள்.

ஒலிக்கும் கடைசிக்குரல்

விருந்தாளிபோல் வந்துபோகும்
பட்டணத்தில் பணம் சேர்க்கும்
ஒற்றை மகனின் சின்ன குடும்பம் ...

பிஞ்சுப் பிள்ளையை பஞ்சுப்பொதியாய்
கட்டியணைத்து கன்னம் இழைக்க
காத்துக்கிடக்கும் கருத்த கைகள்...

நாசித்துவாரங்கள் ஏங்கிக் கிடக்கும்
நகரத்து வர்ணம் பூசிய
பேரக்குழந்தையின் வாசம்...

கேட்க ஆளில்லாமல்
மறந்து கொண்டிருக்கும் கதைகளோடு
முதுமை தவழும் கொடுந்தனிமையில்...

செல்லமாய் தடவி வளர்த்து
சித்திரைத் திருவிழாவில்
வெட்டி சாப்பிட்ட ஆடு...

பால் வற்றும் வரை மட்டும்
பச்சைப்புல் போட்டு பராமரித்து
விற்றுத் தீர்த்த கிடாய் கன்று...

ஆடிப் பட்டத்திற்கு பிறகு
அடிமாடாக விலைபேசி விற்ற
ஓய்ந்து போன உழவு மாடு...

ஒலித்துக் கொண்டேயிருக்கிறது
ஒவ்வொன்றின் கடைசிக்குரலும்
குறுகுறுக்கும் குற்ற உணர்வோடு...



முழுவதும் படித்தீர்களா? பிடித்திருந்தால் உங்கள் கருத்தை பதிவு செய்துவிட்டு தமிழ்மணத்திலும், தமிழிஷிலும் வாக்கினைப் பதிவு செய்யுங்கள்.

மக்கா... இந்தக் கொடுமைய கொஞ்சம் பாருங்க

யோவ்... பூசாரி
வர்ற எல்லாத்துக்கும்
இப்படி சால்வ போட்டு போஸ் குடுப்பியா!!!???


கேமாராவுக்கு ஏன்யா போஸ் குடுக்கற!!!
சீக்கிரம் அந்த பொண்ண அனுப்பு
பின்னால கூட்டம் நிக்குது..

அடப்பாவி...
யோவ்... என்னய்யா பண்ற
உடுய்யா... உடுய்யா... அந்த பொண்ண...


அய்யய்யோ... கடவுளே
யோவ் பூசாரி
இது தப்புய்யா! ரொம்ப ரொம்ப தப்பு!!

டிஸ்கி: இன்று என் மின்னஞ்சலுக்கு வந்த நிழற்படங்கள் இவை. பார்த்தவுடன் கடுமையான கோபத்தை உருவாக்கிய ஒன்று. என்ன பண்றது, எத்தனைக்குத்தான் கோபப்படுவது!!!???

முழுவதும் படித்தீர்களா? பிடித்திருந்தால் உங்கள் கருத்தை பதிவு செய்துவிட்டு தமிழ்மணத்திலும், தமிழிஷிலும் வாக்கினைப் பதிவு செய்யுங்கள்.