காணாமல் காணும் ஓவியம்

எதிர்திசையில் அமர்ந்து

ஏதோ ஓவியம் வரையத்

துவங்கினாள் அந்தச் சிறுமி

என்பார்வையில் படாதபடி

என் பார்வைப் பசிக்கு

அவள் கண்களின் அசைவு

மட்டுமே தீனியாகிக்கொண்டிருந்தது

சிறுபூவின் கருவிழிகள்…

எதிர் திசைகளில் நகரும் போது

குறுக்கு நெடுக்குக் கோடுகளையும்…

வளைந்து சுழலும் போது

வட்டத்தையும் வளைகோடுகளையும்

இடவலமாய்த் தாவும் போது

வேண்டாததை அழிப்பதையும்

மினுமினுக்கும் போது

பட்டாம் பூச்சிகளையும்…

பூவாய்ச் சிரிக்கும் போது

குழந்தையின் புன்னகையும்

களைத்துச் சோர்வுறும் போது

ஏதோ ஏக்க வயிற்றையும்

வண்ணங்களைக் கசியவிடும்போது

வானவில்லையும்

......எனக்குள் வரைந்து முடித்திருந்தது.

”வரைஞ்சு முடிச்சாச்சு

வந்து பாருங்க” என அழைத்தாள்

”பார்த்துட்டேன்” என்ற என் பதிலுக்கு

ஆச்சரியத்தில் திறந்த அவளின் கண்கள்

அடுத்த ஓவியத்தை தீட்ட ஆரம்பித்தது.

-0-

வரையாத புள்ளி

பாதங்களில் கலைந்து போகும்

அலைகளில் கரைந்தும் கூட

தெரிந்தும் கட்டுகிறோம்

மணற்கோட்டைகள்!

-0-

நிதமும் பழகிய ஒத்திகை

இறுதியாய் அரங்கேற்றம்

மரணிக்கும் நொடிகளில்

நீள் உறக்கமாய்!

-0-

கிட்டாத மதுச்சொட்டு

ஏக்கப் போதையாய்!

தள்ளாடுகிறது 

நாவிலும் மனதிலும்

-0-

முடிவாய் வைத்த புள்ளியை

உற்றுப் பார்க்கிறேன்

என்னை எட்டிப் பார்க்கின்றன

புள்ளிக்குள் நான் வைக்காத புள்ளிகள்!

-0-

ஒரு ஆய்வாளரும் இரு முதலாளிகளும்

திருப்பூர் நகரின் ஒரு பின்னலாடை ஏற்றுமதி நிறுவனம். கணக்குப் பிரிவில் பணிபுரிந்த அந்த நபர் அது வரை நம்பிக்கையானவராகத்தான் இருந்தார். ஆனால், அன்றைக்கு அந்த நேர்மை பிறழ்ந்து போனது. வங்கியில் கட்டுவதற்காக எடுத்துச்சென்ற ஏழு லட்சத்து அறுபதாயிரம் பணத்துடன் தன் சொந்த ஊருக்கு ஓடிப்போய்விடுகிறார். உடனடியாக நிறுவன முதலாளி அடுத்த மாவட்டத்தில் இருக்கும் பணத்தை திருடிய நபரின் சொந்த ஊருக்கு உட்பட்ட காவல் நிலையத்திற்கு அலறி அடித்து ஓடி வருகிறார். ஆய்வாளரின் திறமை, அதிரடி நடவடிக்கையில், அடுத்த சில மணி நேரத்தில் பணம் மீட்கப் படுகிறது. மீட்ட பணத்தை ஆய்வாளர் எண்ணிப் பார்த்து எடுத்துக்கொள்ளச் சொல்கிறார். பணத்தை எண்ணிப் பார்த்தவர் பணம் முழுதும் இருக்கிறது என்கிறார். 

“சரியா இருக்கா, சரி போய்ட்டு வாங்க” என்கிறார் ஆய்வாளர்

“சார்ர்ர்ர், உங்களுக்கு எதாவது?” முதலாளி

“அட, அதெல்லாம் ஒன்னும் வேணாம், கிளம்புங்க”

ஒன்றும் பேசாமல் பையிலிருந்து ஒரு ஐநூறு ரூபாய் கட்டை எடுத்து மேசை மேல் வைத்து விட்டு வெளியேறுகிறார் அந்த முதலாளி.

ஒரு கிளை அலுவலகத்தில் விற்பனை பிரிவில் இருக்கும் ஆள் பணத்தை ஏமாற்றுகிறார் என நேரடியாக விசாரிக்கச் செல்கிறார் இன்னொரு முதலாளி. விசாரிக்கும் போது அந்த விற்பனை ஆளை ஓங்கி அறைகிறார். அடிவாங்கியவன் நேரடியாக காவல் நிலையம் செல்கிறான். 

முதலாளி அந்தக் காவல் நிலைய ஆய்வாளரின் நண்பரை சிபாரிசு பிடிக்கிறார். அதே சமயம் புகார் கொடுத்த நபரை ”எதுக்கு உன்ன அடிச்சார்?” என்று விசாரித்ததில் தான் செய்த தவறுகளை அடிவாங்கியவன் உளறுகிறான்.

ஆய்வாளரைத் தொடர்பு கொண்ட முதலாளியின் நண்பரிடம் “கம்ப்ளைண்ட் குடுத்தவனே, தப்பை ஒத்துக்கிட்டான். ஒன்னும் பிரச்சனையில்லை, அவர ஸ்டேசனுக்கு வந்துட்டு போகச் சொல்லுங்க, போதும். பேசி அனுப்பிடலாம்” என்கிறார்.

ஏதோ ஒரு எண்ணத்தில் காவல் நிலையத்தை தவிர்க்க விரும்பி முதலாளி நண்பரிடம் ”ஸ்டேசனுக்கு மட்டும் வேணாங்க, எவ்வளவு அமௌண்ட்னு கேட்டுச் சொல்லுங்க, குடுத்துறலாம்” என்கிறார்.

நண்பர் ஆய்வாளரிடம் “சார், அவரு ஸ்டேசன்க்கு வரத்தயங்குறாரு. அமௌண்ட் வேணா குடுத்தறலாம்னு சொல்றார்”.

சிரித்தவாறு ஆய்வாளர் “அதெல்லாம் ஒன்னும் வேணாய்யா. ஸ்டேசனுக்கு வந்துட்டு போகச்சொல்லுங்க, நேர்ல பேசி பிரச்சனைய முடிச்சுருவோம்” என்கிறார்.

“அமௌண்ட் வேணா சேத்தி குடுத்துறலாங்க, ஸ்டேசனுக்கு வேணாங்க” மீண்டும் வேண்டுகோள் வைக்கிறார்.

நண்பர் அதை ஆய்வாளரிடம் சொல்ல, சலித்துக் கொள்ளும் ஆய்வாளர் “சரி….. ஒரு பத்தாயிரம் வாங்கிடுங்க”

பத்தாயிரம் ரூபாய் பணத்தைக் கொடுத்துவிட்டு முதலாளி நிம்மதியடைகிறார்.

.....................................

ம்ம்ம்ம்ம்……. கொடுத்துச் சிவக்கும் கரங்கள்

_______________________________

விடுதலை உருவாக்கும் சிறை

புதிரோ, சுவாரஸ்யமோ, அலுப்போ எப்படி எடுத்துக்கொண்டாலும் எல்லோருக்குமே கிடைத்த வாழ்க்கையை வாழ்ந்து பார்த்துவிடத்தான் ஆசை. ஏதோ ஒரு சூழலில் கன நேரத்தில் தோன்றும் உணர்ச்சி வேகத்தில் வாழ்வை முடித்துக்கொள்வோர், இன்னும் சில தனிப்பட்ட காரணங்களுக்காக வாழ்வைத் தியாகம் செய்வோர் தவிர்த்துப் பார்த்தால் வாழ்க்கையை எப்படியாகினும் வாழ்ந்து பார்க்க வேண்டும் என்ற ஆசை எல்லோருக்குள்ளும் இருந்து கொண்டுதான் இருக்கின்றது.

ஆசை நிறைந்த வாழ்க்கைப்பயணம், எல்லாம் கடந்து வயது முதிர்ந்து எல்லைக் கோட்டைத் தொடும்போது, அது கொண்டாட்டத்துக்கு உரியாதாகவே நிறைவடைகிறது. அது தவிர்த்து மரண அரக்கனின் அகோரப் பசிக்கு இறையாகும் அகால மரணங்கள் திணிக்கும் வலிக்கு நிகரான வலி இந்த உலகில் எதுவுமே இல்லை.

ஒரு துளி கவனக்குறைவில் விபத்து வடிவில் சிதறுண்டு போகும் வாழ்க்கைப் பயணம், என்னவாகிவிடப் போகிறதென சிறு அலட்சியத்தோடு தள்ளிப்போட்டதால் தின்று தீர்க்கும் நோயால் தீர்ந்து போகும் வாழ்க்கைப் பயணம் என இளவயது மரணங்களைத் தாங்கும் குடும்பங்களின் சுமை, இந்த பூமியைவிட சுமையென்றே தோன்றுகிறது.

இலகுவாய் வாழ்க்கைச் சக்கரத்தை இழுத்துக் கொண்டிருக்கும் குடும்பச் சக்கரத்தில் சட்டென விடுபடும் கன்னியாக ஒரு உறவு மட்டும் விலகும் சூழலில் அந்தக் குடும்பச்சக்கரத்திற்குள் ஏற்படும் தொய்வு, அதிர்வு, தடுமாற்றம் அதன்பின் எதனைக் கொண்டு சங்கிலியில் பிணைத்தாலும் எதாவது ஒரு வகையில் அது வலு, திடம் குறைந்ததாகவே சக்கரத்தை தொய்வோடே நகர்த்திக் கொண்டிருக்கும்.

பிடிமானமாய் பிணைத்துக் கொண்டிருந்த கரத்தில், ஒன்று மட்டும் ஏதோ ஒரு காரணத்தால் நிரந்தரமாய் பிய்த்துக்கொண்டோடும் கடும் வலியைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் கடந்து, தவிர்க்க இயலாமல், தவிர்க்க விரும்பாமல் அந்தக் கரத்தின் இதத்தை, இளம் சூட்டை, பிடிமானத்தை நினைத்துப் பார்க்கும் நேரங்கள் மிகக் கனமானது. இதுதான் வாழ்க்கை, இதுவும்தான் வாழ்க்கை என வாழ்க்கையைப் புரிய வைக்கும் முக்கியமான நேரங்கள் அவை.

நமக்குள் ஏற்படும் ஒரு பிரிதல் மட்டும் தானா, இதற்கு கொஞ்சம் கூடக்குறைய என, நம்மைச் சுற்றி ஒவ்வொரு மனிதருக்கும் இது போல் ஒரு ஊமை வலி இருக்கத்தானே இருக்கின்றது என்பதையும் மனதில் உள்வாங்கும் போது, வாழ்க்கை எவ்வளவு சிக்கலானது, விசித்திரமானது என்பது புரியத்தான் செய்கின்றது. இந்த விசித்திர வாழ்க்கைக்குத்தானா இத்தனை சூதும் வாதும் என நினைக்கும் போது, வெறுமை நிரம்பிய சிரிப்பு மனதிற்குள் வெடித்துக் கிளம்புகிறது.

எதோ நம் ஒரு குடும்பத்திற்கு மட்டுமா வாழ்க்கையில் இப்படிப்பட்ட இழப்பு என மனம் கனக்க சிந்திக்கும் நேரத்தில், நம்மையொத்த மனிதர்களில் நம்மோடு கலந்து, பிணைந்து சொல்லாமல் கொள்ளாமல் மண்ணாய், சாம்பலாய் மறைந்து போன மனிதர்கள் ஒவ்வொருவரும் தத்தமது குடுமத்தில் சுமக்க முடியாத சுமையை வைத்து விட்டுப் போய்த்தான் இருக்கின்றார்கள்.

உறவை இழக்கும் வலிகளை அழத் துணிவு கொண்டவர்களால் அழுது கரைக்க முடிகிறது, பேசத் தெரிந்தவர்களால் பேசிக் கரைக்க முடிகிறது, எழுதத் தெரிந்தவர்களால் எழுதிக் கரைக்க முடிகிறது. ஆனாலும், விசித்திரம் என்னவென்றால், என்னதான் கரைத்து எடுத்து கவிழ்த்து தீர்த்தாலும், வற்றாத அமுதசுரபியாய் வலி, மீண்டும் சுரந்து வாழ்நாள் முழுதும் உயிர் வாழ்ந்து கொண்டேதான் இருக்கின்றது.

எப்படிக் கூட்டிக் கழித்துப் பார்த்தாலும் மிஞ்சுவது முரண்பட்ட ஒரு நீள் வரி மட்டுமே “இறப்பவர்களுக்கு மரணம் விடுதலையாக இருக்கலாம், இழப்பவர்களுக்கு மீதமிருக்கும் வாழ்க்கை என்றைக்குமே ஒரு கொடும் சிறைதான்”

எ.கொ.சா.இ -1

வெளிநாடுகளில் நிலம் வாங்கி பருப்பு பயிரிட பவார் யோசனை

ங்கொய்யாலே, இங்கே இருக்கிறதையெல்லாம் பிளாட் பொட்டு வித்தா வேற என்ன பண்ணமுடியும்

____________________________________________________

முதல்வரைப் பின் பற்றி சொத்து கணக்கை வெளியிடுவார்களா அமைச்சர்கள்...! 

அந்தக் காமடியை படிச்சு வரும் வயித்து வலிக்கு ”கலைஞர் வயித்து வலி மாத்திரை” கொடுப்பாங்களா?

____________________________________________________

 

தி.மு.க.,வில் கோஷ்டிப்பூசல் : முதல்வர் எச்சரிக்கை

தலைவருக்கு எப்பவுமே குடும்பமும் கட்சியும் ஒன்னுதான்னு திரும்ப திரும்ப சொல்றாரு பாருங்க 

____________________________________________________

 

தனியாக ரூ. 1.76 லட்சம் கோடி ஊழல் செய்திருக்க முடியாது: முதல்வர் பேச்சு

தலைவரோட நேர்மையைப் பாராட்டி ஒரு விழா யாராவது விழா எடுப்பாங்களா!

____________________________________________________

டெல்லியில் ரம் விற்பனையில் பெரும் மந்தம்

இதுக்கும் 17வது நாளா நடக்காத பாரளுமன்றத்துக்கும் எதும் தொடர்புண்டா!

____________________________________________________

நான் வாய் திறந்தால் முலாயம் சிறையில் இருப்பார்-அமர் சிங்

பாத்துக்குங்கப்பா! வாய் திறக்காம இருக்க விலை பேசுறாராம்.

____________________________________________________

பிரிட்டன், புலிகளின் முன்னால் மண்டியிட்டாலும், மஹிந்த அடிபணிய மாட்டார்: மேர்வின் சில்வா

அடிக்கடி நம்மூருக்கு வந்து போயி, இவனுங்களும், நம்மூரு அரசியல்வாதி மாதிரியே உதார் பார்ட்டிகளாயிட்டானுங்கப்பா!

____________________________________________________

ஊழல் தடுப்பு ஆனையராக தாமஸ் ஏன் நீடிக்கவேண்டும்?-சுப்ரீம் கோர்ட்

பதவி கொடுத்த பெருசுங்க, இன்னும் நெறைய ஊழல் பண்ணனும்ல!

____________________________________________________

"வி வான்ட் ஜே.பி.சி..." எதிர்கட்சிகள் 17வது நாளாக கோசம்

அட, சோனியா, ராகுல், மன்மோகன்னு இவிங்க பேரக் குறிக்கிற மாதிரி  எஸ் / ஆர் / எம்னு எதாவது கேட்டாக்கீது குடுப்பாங்களோ?

____________________________________________________

சென்னை:மழையிலும் சூடான டிக்கெட் (கிரிக்கெட்) விற்பனை

சூடான டிக்கெட் என்ன, மசாலா, மிளாகாய்த்தூள் போட்டு வறுத்துக்கூட வாங்கலாம். ஆமா, ரமணன் சார் மேட்ச் அன்னிக்கு மழை பெய்யுமா?

____________________________________________________

எதிர்க்கட்சிகளுக்கு பிரணாப் மீண்டும் வேண்டுகோள்

இப்படியே இன்னும் கொஞ்ச நாளைக்கு மெய்ண்டெய்ன் பண்ணினா, நேரா பட்ஜெட் செசனுக்கு போய்டுலாம்னு வேண்டுகோள் விடுத்திருப்பாரோ!!

____________________________________________________

தமிழகம் முழுவதும் ஆன்லைனில் மின் கட்டண வசதி

அய்யா, காசு மட்டும் எல்லா லைன்லையும் வாங்குங்க, கரண்ட மட்டும் ரெண்டு மணி நேரத்துக்கு எந்த லைன்லயும் குடுத்துறாதிங்க

____________________________________________________

'2ஜி' நாடாளுமன்ற முடக்கம்: வீணானது ரூ.95 கோடி!

அட, விடுங்க பாஸ், எவ்வளவோ போச்சு, இதென்ன பிஸ்கோத்து!

____________________________________________________

இலங்கைத் தமிழர்கள் மறுவாழ்வுக்கு தேவையான உதவிகள் செய்யப்படும் : கிருஷ்ணா கடிதம்

இவருக்கும் கடிதப் பழக்கம் தொத்திக்கிச்சா. கிர்ர்ர்ர்ச்ச்ச்சனா சார் நீங்க ஆணிய்ய்ய்ய புடுங்க வேணாம். 
____________________________________________________

கொடநாட்டிலிருந்து சென்னை திரும்பிய அதிமுக பொதுச் செயலாளர் ஜெயலலிதா

அப்பப்ப கடை நல்லபடியா ஓடுதான்னு இன்ஸ்பெக்ட் பண்ண வருவாங்களோ! 

_____________________________________________________

2ஜி விவகாரத்தில் ஜே.பி.சி. தேவையில்லை: கபில் சிபல்

3ஜி, 4ஜி, 5ஜி எதுக்கும் வம்பு வரக்கூடாதுன்னு அட்வான்ஸ் புக்கிங் போல

______________________________________________________

சங்கமம் 2010 – தயாராகுங்கள் !

இப்பொழுதுதான் கைகள் பற்றி ஆசையாய் அன்பாய் குலுக்கி விடைபெற்றது போல் இருக்கிறது. இன்னும் உள்ளங்கைகளுக்குள் ஊடுருவிய வெப்பம் தணிந்ததாகத் தெரியவில்லை, ஆனால் ஆண்டுதான் ஒன்று உருண்டோடியிருக்கிறது.

சென்ற ஆண்டு சங்கமத்தில் குலுக்கிய கைகளோடு இன்னும் கரங்களை எதிர்நோக்கி மீண்டும் ஒரு முயற்சியை பெரியளவில் முன்னெடுக்க விரும்புகிறோம்.

வருகின்ற டிசம்பர் 26ம் தேதி காலை 11.00 மணிக்கு உங்கள் அனைவரையும் ஈரோட்டில் சந்திக்க மிகுந்த ஆவலாய் இருக்கின்றோம். ஆம், தமிழ்ப் பதிவர்களுக்கான ஒட்டு மொத்த கூடுதலில் பதிவர்கள், வாசகர்கள் என அனைவரையும் ஒட்டு மொத்தமாய் சந்திக்க கரங்கள் நீட்டி தயாராக இருக்கிறோம்.

இடம்:
டைஸ் & கெமிக்கல் மஹால்
URC நகர், பெருந்துறை சாலை, ஈரோடு

உங்கள் வருகையை உடனடியாக உறுதிப்படுத்துங்கள்

நிகழ்ச்சியில்…

நீங்கள் எதிர்பார்க்கும் சில நிகழ்வுகளும்

எதிர்பாராத பல நிகழ்வுகளும் நிச்சயம் இருக்கும்

காலை 11 மணிக்கு தேநீரோடு ஆரம்பித்து, மதிய உணவு, மாலை தேநீர் என விடை கொடுக்க திட்டமிடுகிறோம்.

உங்கள் வருகையே எங்களின் வெற்றி!

இந்த சங்கமம் குறித்து விருப்பமுள்ளவர்கள் தங்கள் வலைப்பக்கத்தில் இடுகையாக எழுதி அனைவருக்கும் சென்றடைய உதவுங்கள். இந்த சங்கமத்தைச் சிறப்பாக நடத்திட ஈரோடு பகுதி பதிவர்கள் அனைவரையும் கைகோர்க்க அன்போடு அழைக்கிறேன்.

அனைத்து நண்பர்களும் இதையே சங்கமத்திற்கான அழைப்பாக கருதி கலந்து கொள்ள வேண்டுகிறோம்

எங்கள் கொங்கு மண்ணுக்குரிய மணத்தோடு, மனதோடு... உங்கள் அனைவரையும் சந்திக்க காத்திருக்கிறோம்...

 

விபரங்களுக்கு….

கதிர்                                      99653-90054

பாலாசி                               90037-05598      
கார்த்திக்              97881-33555

ஆரூரன்                             98947-17185      

வால்பையன்                  99945-00540 
ராஜாஜெய்சிங்               95785-88925       
சங்கமேஸ்            98429-10707

ஜாபர்                  98658-39393

நண்டு நொரண்டு    94861-35426

erodetamizh@gmail.com

சென்ற ஆண்டு நடந்த சங்கம் குறித்த இடுகைகள் அறிய இதை சுட்டவும்

நன்றி

______________________ 

வாழ்ந்து தொலைப்போம்

ஒரு வருடத்திற்கு முன் கண்டு மனம் சிதைந்த காணொளியின் தொடர்ச்சிதான் இது. நீளம் மட்டும் அதிகம், அதனால் சிதறிக்கிடக்கும் பிணங்களின் எண்ணிக்கை கூடுதல். பிணங்களை ரசித்து படம் பிடிக்கும் கேமராவுக்குள் படபடவென பொரியும் துப்பாக்கிக் குண்டுகளின் ஒவ்வொரு ஓசைக்கும் ஒரு உயிர் பறிபோயிருந்த அவலத்தை மனது சீரணிக்க மறுக்கிறது. 

கடந்த ஆண்டே வெளிவந்திருந்த இதன் ஒரு நிமிட காணொளிப் பகுதி குறித்து வவுனியாவில் சந்தித்த தமிழரிடம் கேட்டபோது, ”அப்படிக் கொல்லப்பட்டது புலிகள் அல்ல, கிளிநொச்சியில் பிடிபட்ட சாதாரண சனங்களைத்தான் அப்படி சுட்டுக் கொன்றனர்” என்று கூறினார். (அந்த உண்மை காணொளியை எடுத்த சிங்களப் படை வீரன் எதிர்காலத்தில், ஏதோ ஒரு கட்டத்தில் சொல்லும் போது தெரியலாம்) சாதாரண மனிதர்களையே இவ்வளவு கொடூரமாகக் கொல்லும் சிங்கள ராணுவத்தினர், சரணடைந்த புலி உறுப்பினர்களை, அதுவும் பெண் புலிகளை எப்படி சித்திரவதை செய்து கொன்றிருப்பார்கள் என நினைத்துக்கூடப் பார்க்க முடியவில்லை.

லண்டன் நகரில் கால்வைத்த தினம் முதல் ஒரு கணம் கூட நிம்மதியாய் இருக்க விடாமல் தங்கள் மண்ணிலிருந்து துரத்திய லண்டன் வாழ் தமிழர்களின் உறுதியையும், தொடர்ந்து இன அழிப்பு காணொளியை ஒளிபரப்பிய சானல்-4 தொலைக்காட்சியை நினைக்கும் போது சற்றே ஆறுதலாக இருக்கிறது. அதே சமயம் இதையொட்டி ராஜபக்‌ஷேவின் வீரம்(!) மிகுந்த ராணுவம், இன்னும் முகாமில் அடைத்து வைத்திருப்பவர்கள் மேல் வக்கிரம் நிறைந்த வீரத்தை பிரயோகிப்பார்கள் என்பதை நினைக்கும் போது உயிரெல்லாம் சுண்டிப்போகிறது.

துணியை அவிழ்த்து, வக்கிரத்தின் ஓட்டத்திற்கேற்ப சித்திரவதைகள் செய்து, கைகளை பின்பக்கமாய் கட்டி, சாகப்போகிறவரின் கண்களைக் கூட சந்திக்கும் துணிவற்று, மண்டியிட வைத்து, பின் கழுத்தில் துப்பாக்கியால் மிகச் வீரமாய்(!) சுட்டு கொலைகளை ரசித்து ரசித்து செய்யும் சிங்கள வீரத்திற்கு(!) எதிராய் மனிதாபிமானத்தில், குரல் உயர்த்த பெருந்தொகையிலான இந்திய ஊடகங்களுக்கும், நாட்டையும் மக்களையும் கட்டிக்காக்க உழைக்கும் புண்ணிய அரசியல் ஆத்மாக்களும், ஏன் பொதுமக்களுக்கும் கூட நேரம் இல்லை போல. 

அதே நேரம்…..

இந்தக் காணொளியின் ஒரு பகுதி சென்ற வருடம் வெளியான காலத்திற்குப் பிறகே, இன அழிப்புக் குற்றவாளி ராஜபக்சே சுகமாய் இந்தியா வந்து கூடுதல் சுகமாய் இலங்கை திரும்பியிருக்கிறார். திருப்பதியில் கால் வைத்து திருப்தியாய் திரும்பிய உலகத்தின் வக்கிரம் நிறைந்த கொலை பாதகனை கோடானு கோடிப்பேர் கும்பிடும் கடவுளால் ஒரு மயிரைக்கூட பிடுங்க முடியவில்லை, ஆனாலும் இன்னும் அந்தக் கோவிலுக்கு கூட்டம்தான் குறைந்த பாடில்லை. 

ஆசிர்வதித்து அனுப்பிய மண்ணில், இந்திய ஏழைகளின் கண்ணீரைத் துடைத்திட்ட காமன் வெல்த் போட்டியின் நிறைவு விழாவிற்கும் கூட அழைத்து பெருமைப்பட்டுக் கொண்ட மண்ணில், எந்தக்கூச்சமும் இல்லாமல் எல்லாக் கருமத்தையும் சகித்துக் கொண்டு வழக்கம் போல், வாழ்க்கைச் சக்கரம் சிறிதும் மாற்றி இயங்கிடாமல் பார்த்துப் பார்த்து வாழ்ந்து கொண்டுதான் இருக்கின்றோம்.

பல நேரங்களில் உலகை வாழ்விக்க வரும் திரைப்படங்களுக்கு முதல் காட்சியை பார்ப்பதில் காட்டும் ஆர்வமும், அதற்குச் சப்பைக்கட்டு கட்டி ஓங்கி ஒலிக்கும் குரல் கூட வக்கிரமாய் கொல்லப்படும் சகமனிதன் குறித்த ஆவணங்களைக் காணும் போது தொலைந்து போய்விடும் ஒரு சமூகத்தில் பெருமை மிகு வாழ்வு வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம்.

சரி….. வாழ்ந்து தொலைப்போம்….. 

கூடவே தேடுவோம் மனசாட்சியையும்....

___________________